Hæstiréttur hefur hafnað því að taka fyrir áfrýjun Sjóvá-Almennra trygginga hf. á máli embættis ríkislögreglustjóra gegn félaginu en bæði héraðsdómur og Landsréttur höfðu dæmt embættinu í vil. Snerist málið um bætur úr ábyrgðartryggingu bifreiðar, sem lögreglan veitti eftirför en lögreglubíl var ekið á bifreiðina til að stöðva hana en umræddri bifreið hafði verið stolið.
Fram kemur í ákvörðun Hæstaréttar að ríkislögreglustjóri hafi krafið tryggingafélagið um bætur vegna tjóns á lögreglubifreið sem ekið var á vinstra afturhorn bifreiðar, sem tryggð var lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá félaginu, til að binda enda á eftirför lögreglu og stöðva akstur bifreiðarinnar. Deildu aðilar einkum um túlkun þágildandi 89. greinar umferðarlaga en með ákvörðun Hæstaréttar fylgja raunar dómar úr Landsrétti og héraðsdómi um allt annað mál og því liggur ekki fyrir í fljótu bragði hvernær atvikið átti sér stað.
Segir í ákvörðuninni að með dómi Landsréttar hafi verið staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fallast á kröfu ríkislögreglustjóra um bætur að viðbættum frekari röksemdum um að ákvörðun lögreglu um að keyra á bifreiðina hefði markað lok samfelldrar eftirfarar sem hófst nokkru fyrr. Í niðurstöðu héraðsdóms hafi komið fram að þegar 89. grein þágildandi umferðarlaga hefði verið beitt í tilvikum þar sem lögreglumaður hefði ekið lögreglubifreið á aðra bifreið, sem virti ekki boð lögreglu um að staðnæmast, hefði í dómaframkvæmd verið litið til þess hlutverks lögreglu að gæta almannaöryggis, halda uppi lögum og reglu, stemma stigu við afbrotum og koma í veg fyrir athafnir sem röskuðu öryggi borgaranna, sem og að stöðva ólögmæta háttsemi, allt samkvæmt lögreglulögum.
Sagði Landsréttur að af ákvæðum lögreglulaga leiddi jafnframt að lögregluaðgerðir sem féllu innan heimilda laganna væru lögmætar og teldust ekki saknæmar. Í málinu lægi fyrir að Sjóvá -Almennar véfengdi ekki að aðgerð lögreglu hefði verið réttlætanleg í ljósi aðstæðna og að gætt hefði verið meðalhófs. Héraðsdómur féllst á það með ríkislögreglustjóra að eiginleg orsök árekstrarins hefði verið ólögmæt háttsemi ökumanns bifreiðarinnar sem skapað hefði þær aðstæður að óhjákvæmilegt var að til árekstrar kæmi. Var háttsemi lögreglumannsins ekki metin honum til sakar að neinu leyti.
Í beiðni Sjóvá-Almennra um áfrýjun kom fram að úrlausn málsins hefði verulegt almennt gildi einkum þar sem afleiðingar lögregluaðgerðar eins og um ræði í málinu gæti ekki fallið undir þágildandi umferðarlög. Kostnaður af valdbeitingu lögreglu væri hluti rekstrarkostnaðar hennar og væri greiddur úr ríkissjóði. Málið snerti grundvallarspurningar um sakarmat og skiptingu tjóns við árekstur þegar lögregla ákveði að beita valdi til að stöðva bifreið. Þá byggði félagið á því að málið varðaði verulega hagsmuni þess og hefði umtalsverðar afleiðingar fyrir vátryggingamarkaðinn.
Eigandi bifreiðarinnar hafi verið látinn bera ábyrgð á kostnaði við lögregluaðgerð þótt hann hafi ekki haft aðkomu að eða vitneskju um aksturinn en bílnum hafði verið stolið. Loks byggði félagið á því að dómur Landsréttar væri bersýnilega rangur og vísaði einkum til þess að við mat á sök beri að miða við áreksturinn sjálfan en ekki atburðarásina sem leiddi til hans.
