Agnar Kristján Þorsteinsson, sem þekktur er fyrir beitta pistla á Stundinni sem AK-72, er nýkominn af ráðstefnunni For the Love of Sci-Fi sem haldin var í Manchester í Bretlandi. Þar hitti hann meðal annars vöðvatröllið Dolph Lundgren og Star Trek-goðsögnina William Shatner. Agnar er mikill kvikmyndaáhugamaður og hefur ábyggilega séð fleiri kvikmyndir en flestir Íslendingar. DV spjallaði við Agnar um kvikmyndaáhugann.

Fríin vel nýtt

Hvað heldur þú að þú sért búinn að sjá margar kvikmyndir? „Púff, samkvæmt IMDB (gagnagrunninum) eru þær á ellefta þúsund.“ Agnar er 45 ára, sem þýðir að hann hefur séð um 300 nýjar myndir á hverju ári síðan hann komst til vits og ára. Sumar af myndunum hefur hann séð nokkrum sinnum. Auk kvikmyndanna kemst hann yfir mikið af öðru menningarefni, svo sem bókum, plötum, þáttaröðum, teiknimyndasögum og tölvuleikjum.

Fríin eru vel nýtt til menningarneyslu. Á þremur vikum í ágúst náði hann að komast yfir fimmtíu og hálfa kvikmynd, sex bækur, tvær þáttaraðir og kláraði tvo tölvuleiki. Agnar er þó mjög félagslyndur og þessi mikla tímaskuldbinding kemur ekki niður á félagslífinu. Setur þú þér markmið fyrir hvert frí? „Nei, engin sérstök markmið nema að vinna upp eitthvað sem er uppsafnað. Hef þó oft notað fyrstu vikuna í að taka stærstu skammtana til að komast í frígírinn. Maður ákveður að kominn sé tími á að keyra eitthvað í gegn sem hefur legið uppi í hillu vegna lengdar eða þá að það sé eitthvað sem krefst ákveðinnar stemningar.“

Kláraði Bókabílinn níu ára

Agnar er í klúbbi kvikmyndaáhugamanna sem hefur þann sið að minnast þekktra leikara eða leikstjóra þegar þeir falla frá með því að horfa á sígilda mynd frá ferlinum. „Þetta er bæði gott tækifæri til að rifja upp góðar myndir og einnig er þetta nokkurs konar erfidrykkja okkar kvikmyndanjörðanna.“ Jafnframt segir Agnar að enduráhorf segi mikið til um hversu góðar myndirnar séu í raun og veru.

Horfirðu á einhverjar kvikmyndir af skyldurækni? „Já, þetta sem maður þarf nauðsynlega að sjá sem kvikmyndaáhugamaður. Sumt af því er þannig að það veitir manni enga sérstaka gleði en maður þarf allavega ekki að horfa á það aftur frekar en maður vill. Skondið er að það sem maður hefur verið hræddastur um að þurfa að tækla, stóru Bergman-myndirnar, hafa komið manni vel á óvart. Mig grunar að sú hræðsla hafi verið vegna allra sænskra vandamálamynda sem RÚV bauð upp á þegar maður var krakki og fjölmargir blótuðu meira en sjónvarpslausa fimmtudeginum.“

Hann hefur verið bókaormur síðan hann var krakki og drukkið í sig ógrynni af fróðleik og skemmtun. „Þegar ég var níu ára var ég búinn að klára allar bækurnar í Bókabílnum. Þá fór ég að laumast í Alistair McLean og Sven Hazell. Ég tek stundum lestrarköst en svo dettur það niður í örfáar bækur á ári þess á milli.“