Davíð Þór Jónsson, sóknarprestur í Laugarneskirkju, hefur komið víða við í lífi sínu á sviði lista og fræða. Kristinn Haukur heimsótti hann í kirkjuna og spurði meðal annars út í grínferilinn, ritstjórnina á Bleiku og bláu, prestsstörfin og baráttuna við áfengið. Þetta er brot úr löngu viðtali úr helgarblaði DV.

Eilíft líf ekki bundið við tíma

Davíð skráði sig fyrst í guðfræðinám 26 ára gamall vegna þess að honum þótti námsefnið sjálft, tungumál og heimsmynd Hebrea og Grikkja, svo heillandi. Hann ætlaði sér þá ekki að verða prestur heldur fræðimaður og grúskari. Hann hefur ávallt verið trúaður á æðri mátt og eftir sigurinn á áfengisbölinu tók hann upp þráðinn í guðfræðinni en þá til að vígjast. Kom það mörgum Íslendingum í opna skjöldu í ljósi fyrri starfa hans.

„Ég er með óhefðbundinn bakgrunn en ég held að ég sé ekki jafn óhefðbundinn prestur og margir telja. Ýmislegt sem ég segi eða geri vekur oft meiri athygli en þegar kollegar mínir segja eða gera nákvæmlega sömu hluti.“

Hefur þú lent í mótlæti frá öðrum prestum eða safnaðarmeðlimum?

„Nei. Ég hef heyrt það utan úr bæ að fólk eigi erfitt með að taka mig alvarlega sem prest og það er bara allt í lagi. Það eru aðrir prestar sem það fólk getur leitað til. Ég veit að sóknarbörn mín á Útvarpi Sögu líta ekki á mig sem björtustu von kristindómsins á Íslandi. En ég veit það af langri reynslu að maður fær hnífana frekar í bakið en í andlitið. Ég hef gengist við minni fortíð og fólk veit að gæinn í hempunni hefur breyst mikið frá þeim tíma sem hann var að ritstýra Bleiku og bláu.“ Davíð segir kynslóðina sem hafði gaman af Radíusbræðrum nú vaxna upp og kynslóðina sem þeir gengu fram af að hverfa. „Krökkunum sem ég er að vinna með finnst merkilegast að ég hafi talað fyrir Sigmar í Svampi Sveinssyni.“

Hefur reynslan af alkóhólisma styrkt þig í prestsstörfunum?

„Já, hiklaust, og ekki bara sem prest heldur sem manneskju. Að hafa þurft að róa lífróður til að halda geðheilsunni og náð í land hefur styrkt mig sem prest, föður, afa, bróður og vin.“