Stundum gerum við okkur grein fyrir eigin fordómum og stundum ekki. Þegar ég var yngri var ég til dæmis mjög meðvituð um fordóma mína í garð ungmenna sem í dag ganga undir nafninu „trustafarians“.

Nafnið er annars vegar dregið af orðinu „trustfund“, sem þýðir sjálfseignasjóður, og hins vegar „rastafarian“, sem er nafn á vinsælum trúarbrögðum á Jamaíku. Bob Marley var til dæmis rastafari. Þú þekkir þá á hárinu. Svona kögglahár sem kallast „dreadlocks“ á ensku. Svo reykja þeir oft mikið af kannabisefnum.

Trustafarian er bleiknefjað ungmenni sem þiggur endalausa peninga úr sjóðum vel efnaðra foreldra. Þessi týpa spanderar formúu í að láta sérhæfða hárgreiðslumeistara búa til „dreddlokka“ í ljósa hárið, kaupir lífrænt ræktað kaffi og er að sjálfsögðu vegan. Á hund með hálsklút. Rúllar eigin sígarettur í lífrænan sígarettupappír. Reykir ógrynni af kannabis.

Á sama tíma og þessi trustafarian þarf ekkert að hafa fyrir lífinu, hefur viðkomandi gjarna mjög háværar stjórnmálaskoðanir og sannarlega er krakkinn ekki hægri sinnaður. Nei. Ríkið á sko helst að sjá um allt saman frá A-Ö. Alveg eins og mamma og pabbi.

Ekki að ég hafi neitt á móti vinstrisinnuðu fólki. Báðar áttir eru bráðnauðsynlegar. Ég nota til dæmis fingur bæði vinstri og hægri handar á lyklaborðinu, en svona dulbúnir kampavínskommar þykja mér alltaf ferlega vandræðalegir.

Skoh! Þarna kom ég upp um mig. Ég hef enn fordóma fyrir þessum týpum og meira til.

Akkúrat núna er ég með meðvitaða fordóma fyrir fólki sem vill ekki ferðast til útlanda, fólki sem leggur ofsalega mikla áherslu á að grænmeti sé ekki matur og svo hef ég auðvitað fordóma fyrir körlum sem hafa fordóma fyrir konum. Körlum sem halda að konur eigi eitthvað erfiðara með að hugsa skýrt en þeir.

Hvernig skyldi ástandið í hausnum á þeim vera? Ætli þeir geri sér grein fyrir eigin fordómum?

Maar speer seg.