Benedikt Jóhannesson fjármálaráðherra og formaður Viðreisnar.

Orðið á götunni er að ríkisstjórnin hefði getað sparað sér ómælda orku með því að beita aðeins ofurlítilli almennri skynsemi áður en farið var í að kynna hugmyndir tveggja starfshópa um aðgerðir gegn skattsvikum í gær.

Tillögurnar vöktu strax mikla athygli, enda tilkynnti Benedikt Jóhannesson glaðbeittur að þeim yrði ekki stungið ofan í skúffu, heldur ættu þær strax að verða að veruleika.

Á fundi sem blaðamönnum sem hann boðaði til, komu fram áform um draga markvisst úr notkun reiðufjár, verslunum verði einungis heimilt að taka við rafrænum greiðslum, og vinnuveitendum skylt að greiða laun rafrænt. Þá verði 10 þúsund króna seðillinn tekinn úr umferð og 5 þúsund króna seðillinn hverfi í kjölfarið.

„Hverjir eru það sem eru með alla þessa tíu þúsund kalla,“  sagði fjármálaráðherra í fréttum Ríkisútvarpsins í gær. Og hann bætti við: „Með því að minnka seðlanna sem eru í umferð þá verður óþægilegra að nota þá. En meira máli skiptir hitt að laun séu greidd rafrænt inn á bankareikninga og hitt atriðið, að það sé ákveðið hámark á því hvað megi borga mikið í reiðufé.“

Það var og.

En það var bara eitt smá vandamál. Samflokksmenn hans í Viðreisn og aðrir í stjórnarliðinu komu af fjöllum, könnuðust ekkert við málið og hörð andstaða varð strax ljós. Samskiptamiðlar loguðu og ljóst varð um leið að þessar hugmyndir væru algjörlega andvana fæddar.

Enda tók Bjarni Benediktsson forsætisráðherra af öll tvímæli um það eftir ríkisstjórnarfund á morgun og sagðist ekki hrifinn af þessum tillögum.

Orðrétt sagði Bjarni:

„Nei mér líst ekki á það. Og mér finnst þetta ekki raunhæfar tillögur.“

Þar með þarf varla að ræða þetta mál frekar. Eftir stendur laskaður fjármálaráðherra og flokkur hans Viðreisn. Í herbúðum Bjartrar framtíðar var uppi mikil gremja í gær vegna þessa máls. Og sjálfstæðismenn kepptust við af afneita þessu með öllu.

En tíu þúsund kallinn mun áfram lifa góðu lífi. Óhætt er að segja að hann hafi unnið þessa lotu, ekki fjármálaráðherrann.

Og stjórnmálamennirnir okkar verða að kunna betur að lesa í þjóðarsálina. Það er lykilatriði.