Ég les alltaf pistla frænda míns, Vilhjálms Bjarnasonar, í Mogganum. (Hitti Vilhjálm í teiti fyrir margt löngu og hann fullyrti að við værum frændur og ég hef enga ástæðu til að draga það í efa.) Föstudaginn 30. janúar skrifaði hann pistil um fjáreignir og fjármagn og þar stóð m.a.: „Svo versnar enn í því þegar fulltrúar á löggjafarþingi, margir hverjir með skert fjármálalæsi, telja að allar breytingar á fjáreignum séu breytileg eign sem tekjur, en ekki leiðrétting vegna verðbólgu … Annað dæmi er þekkingarleysi vitsnauðs handhafa löggjafarvalds, sem þekkir ekki muninn á eins og tveggja þrepa skattlagningu og er sá þó sprenglærður hagfræðingur.“ Hann getur verið býsna háfleygur hann frændi minn.

Við lestur þessa pistils rifjaðist upp fyrir mér, einhverra hluta vegna, lögmál Péturs (Peter’s Principle) en það fjallar í stórum dráttum um príl upp metorðastigann. Við hverja rim á uppleið eykst álit og ábyrgð og launakjör batna. En menn þurfa að gæta að sér því að því getur komið að menn hreinlega fara þrepi of hátt og ráða ekki við verkefnin. Þeir verða hreinlega vanhæfir.

Gat ekki varist þeirri hugsun að sumir væru komnir þrepi of hátt í metorðastiganum þegar ég hlustaði á mismunandi skýringar ráðamanna og svokallaðra sérfræðinga á því hvers vegna verðbólgan er aftur á uppleið og flestir sem tjáðu sig „sprenglærðir“ hagfræðingar. Við, sauðsvartur almúginn, hlustuðum á þessa speki, klóruðum okkur í hausnum og veltum fyrir okkur hvernig allir þessir hagfræðingar, sem hafa aðgang að sömu upplýsingum, geta ómögulega komist að sömu niðurstöðu. Er kannski einhver þeirra að plata, tjá sig gegn betri vitund?

Einhvern tímann var haft á orði „fólk er fífl,“ þegar einhverjir forstjórar voru að dunda sér við ólöglegt samráð (er til löglegt samráð?) Ég trúi því að almennt sé fólk ekki fífl, en stundum líður manni óneitanlega eins og fífli þegar maður hlustar á ráðamenn og sérfræðinga tjá sig um efnahagsmál, en kemst svo ekki hjá því að velta fyrir sér hverjir séu í raun fíflin, t.d. í þessari verðbólguumræðu? Fyrirgefðu Vilhjálmur frændi, en ég er að komast á þá skoðun að eitt helsta efnahagsvandamál landsins sé að hér eru of margir „sprenglærðir“ hagfræðingar við störf.

Bestu kveðjur úr óbærilegum léttleika tilverunnar.