Sú kokkálaða karlremba sem gnístir nú tönnum á kringlu jarðar þráir ekkert heitar en gamla sáttmálann um yfirburði sterka mannsins. Það beri að víkja fjölbreytileikanum í skiptum fyrir einsleitnina sem fyrrum gerði samfélag manna svo ofurmáta fyrirséð, en þá hafi nú allt verið reglufastara og rígskorðaðra eins og það má heita í ansi aumu endurlitinu.
Þjóðmálaumræðan hefur þrengst fyrir vikið, jafnt austan ála og vestan þeirra, en viðkvæðið hefur í auknum mæli verið í þá veru að almúginn glími við full til mikið frelsi. Fyrir vikið hafi alls konar hópar lítilmagnans fengið að stinga höfðinu upp úr sandinum, og annar eins slatti að koma út úr skápnum.
Og orðræðan gegn hinsegin menningu – og ekki síst transfólki – hefur herst til slíkra muna eftir því sem liðið hefur á nýja öld, að grúppan sú arna skuli nú fara að vara sig. Það sé bara ekkert eðlilegt við það að samfélagið sýni á alla sína liti. Andlag þessa alls er ekki einasta svívirðingar og upphrópanir, heldur einnig barsmíðar og líkamstjón. Ef þú fellur ekki í gamla mynstrið, skaltu sko aftur fela þig.
Afturkippurinn er augljós, Mannréttindi eru komin í vörn. En það sem er þó ískyggilegra, er að byrjað er að normalisera hatursorðræðuna. Það sem áður mátti heita óviðeigandi skal nú heita ókídókí. Og það læra svo börnin sem fyrir þeim er haft.
En fyrst þetta tókst svo ágætlega með digurbarkalegum ummælum síðustu ára og missera um alls konar minnihlutahópa, jafnvel líka bara um fatlað fólk og þroskaskert, sem hefur unnið það sér eitt til saka að taka aðeins meira pláss í samfélaginu en áður, skal nú sótt að næsta virki velsældarinnar. Og það varða vígi frjálslyndis og lýðréttinda skal nú líka jafnað við jörðu, svo eftir standi hann einsamall og ekkert skyggi á hann; nefnilega háturn karlmennskunnar.
„Og umræðan er raunar öll í þá veru að konan sé vandinn. Ekki ofbeldið gagnvart henni.“
Því nú skal sótt að kvenfrelsinu, því hættulega fyrirbrigði í heimi hér, sem hefur trommað upp á alltof marga palla á síðustu fimmtíu árum eða svo, og varpar nú breiðum og löngum skugga sínum á svo til feyskinn og forsmáðan karlaklefann.
Einna helst sér þessa stað í Ameríku um þessar mundir, en framsæknar hvítar konur hafa lengi verið skotspónn MAGA-hreyfingar Donalds Trumps forseta. Í fyrstu var flissað og hvískrað í bakherbergjum, en síðustu misserin hefur allt verið látið flakka. Beinar og orðljótar árásir á þennan lýðfræðilega hóp hafa orðið sérstaklega grimmilegar á undanförnum vikum.
Og umræðan er raunar öll í þá veru að konan sé vandinn. Ekki ofbeldið gagnvart henni. Fjölmargir íhaldssamir álitsgjafar hafa brugðist við drápi innflytjendalögreglumanns á Rene Good, 37 ára bandarískri konu í Minneapolis sem mótmælti hörku gegn innflytjendum, með því að bakbíta hana og rægja á alla vegu. Hún hafi átt þetta allt saman skilið!
Og takið eftir heiftinni: Útvarpsmaðurinn Erick Erickson bjó til skammstöfun til að lýsa Good – „AWFUL“, eða Affluent White Female Urban Liberal (vel stæð, hvít, frjálslynd kona úr úthverfi), sem ku nú vera það agalegasta í Ameríkunni.
En höfum þetta svo einnig innan gæsalappa: „Hvítar frjálslyndar konur eru krabbamein fyrir þjóðina. Þær hafa engin raunveruleg vandamál, svo þeim leiðist og taka upp baráttu annarra,“ skrifaði hægrisinnaði grínistinn Vincent Oshana á samfélagsmiðilinn X á dögunum.
Árásirnar koma samhliða tvíþættri sókn á hægri væng bandarískra stjórnmála – gegn nútíma femínisma og með upprisu karlmennskuímyndar. Og takið eftir; kosningaréttur kvenna er þar sagður „harmleikur“ einn og „sögulegt slys.“
Nú er þess eins að bíða, því miður, að öskrin í þessa veru berist líka úr pontu Alþingis. Konan skuli halda sig á bak við eldavélina, ólétt helst og huppleg, ella hafi hún verra af.
