Lengi vel voru Rússar, aðallega stjórnvöld, þeirrar skoðunar að loftslagsbreytingarnar væru aðallega vandamál annarra og að Rússar væru með allt sitt á hreinu. En á síðustu mánuðum hefur opinber afstaða stjórnvalda breyst töluvert.
Á orkumálaráðstefnu í Moskvu í október sagði Vladímír Pútín, forseti, að Rússar muni leitast við að verða kolefnishlutlausir. Hann sagði að því markmiði eigi að ná í síðasta lagi 2060 en með þessu telja margir að Pútín hafi opnað á virkari þátttöku Rússa í alþjóðasamstarfi um loftslagsmál. Aðrir hafa efasemdir um hversu mikil alvara búi að baki þessum orðum forsetans.
En bjartsýnisfólk bendir á að tilkynning Pútín komi á sama tíma og ríkisstjórnin sé að endurskrifa og uppfæra áætlun sína um samdrátt í losun gróðurhúsalofttegunda.
En rússneskur efnahagur byggist að miklum hlut á olíu og því verða breytingar ekki átakalausar. John McCain, bandarískur þingmaður, sagði eitt sinn að Rússland væri í raun ekkert annað en bensínstöð í gervi lands. Hann hitti kannski naglann á höfuðið með þessum ummælum því olían hefur verið hornsteinn rússneska hagkerfisins áratugum saman. Um helmingur tekna ríkissjóðs kemur af sköttum og gjöldum á olíu- og gasiðnaðinn og ef klippt verður snögglega á þetta myndi það hafa hörmulegar afleiðingar fyrir ríkissjóð.
En vitundarvakning virðist vera að eiga sér stað í landinu, ekki síst vegna sífjölgandi náttúruhamfara í landinu sjálfu, allt frá flóðum í suðurhluta þess til gríðarlegra gróður- og skógarelda og losunar á metangasi í Síberíu. Þá hafa Rússar áhyggjur af fyrirætlunum ESB um að leggja sérstakan loftslagsskatt á innflutning frá ríkjum utan sambandsins og þeir hafa einnig áhyggjur af að Asíuríki feti í fótspor ESB hvað þetta varðar. Það myndi valda þeim miklum vanda við útflutning á olíu og gasi.
