Það voru ákveðin tímamót í miðbænum í gær þegar var síðasti starfsdagur hjá Bólstrun Ásgríms í Bergstaðastræti 2. Þetta er eitt af gömlu fyrirtækjunum í miðborginni, hefur verið í húsinu um áratuga skeið.

Egill Ásgrímsson sem hefur staðið vaktina í bólstruninni í sextíu ár hverfur nú úr bænum ásamt Sirrý konu sinni – þau eru skemmtilegt fólk og alúðlegt og það hefur lengi verið gestkvæmt í húsinu hjá þeim, margir sem líta við og spjalla. Sirrý, sem heitir fullu nafni Sigríður Lútersdóttir, var í eina tið afrekskona í handbolta og lék marga landsleiki fyrir Íslands hönd.

Húsið gamla í Bergstaðastræti á merkilega en dálítið brogaða sögu. Þórbergur Þórðarsson bjó um tíma í herbergi á loftinu, að sögn Egils. Þarna var eitt sinn fiskbúð. Svo var rekið spilavíti í kjallaranum og þar var líka bruggað. Ekki var sú starfsemi öllum til ánægju, þau hjónin segja sögu af gömlum manni sem kom þangað eitt sinn og litaðist um, var að gera upp við vondar minningar sem hann átti frá  því að hafa sótt föður sinn í þetta greni.

Það hefur verið geysilega mikið verk að flytja úr húsinu, allar hirslur voru yfirfullar af dóti eftir langan starfstíma. En eitt af því sem ég kom auga á í kveðjuboði sem Egill og Sirrý héldu í gær var þetta viðurkenningarskjal. Það er frá þýsku handverkssýningunni 1961 og er veitt Friðriki Þorsteinssyni og Ásgrími P. Lúðvíkssyni, föður Egils, fyrir smíði á leðurstól. Um hann má fræðast frekar með því að lesa þessa grein í Morgunblaðinu.

Á þessum árum var öðruvísi umhorfs í gamla bænum, þeir tímar koma ekki aftur. Nú verður húsið að Bergstaðastræti væntanlega lagt undir einhverja starfsemi sem tengist ferðamennsku eða veitingarekstri, en þá var alls konar iðnaður og handverk í miðborginni. Á horninu fyrir neðan er stórhýsi kennt við Kristján Siggeirsson. Þar voru smíðuð húsgögn í stórum stíl, heima hja mér var í æsku sófasett frá fyrirtækinu, þar var svo húðvandað að hrikti aldrei í  þrátt fyrir áratuga notkun. En því var fargað á endanum og eftirsjá að því – þetta voru fallegar og stílhreinar mublur sem stóðust tímans tönn.

En svona iðnaður átti ekki séns eftir að viðskiptahöftum var aflétt, líkt og var um fataiðnað lagðist húsgagnasmíðin að miklu leyti af eftir EFTA-samninginn sem Íslendingar gerðust aðilar að 1970.

Egill og Sirrý. Myndina tók dóttir þeirra Þórunn Egilsdóttir.