Þetta er rétt hjá Magga – saga íslensku krónunnar er eins og hrollvekja.

Merkilegt hvernig menn hafa reynt að verja hana undir drep með orðaleppum eins og að krónan sé ekki vandamálið heldur efnahagsstjórnin.

Jú, auðvitað er eitthvað til í því. En efnahagsstjórnin yrði líka allt önnur með stöðugan gjaldmiðil.

Á tímanum síðan ég man eftir mér höfum við búið við gjaldeyrishöft, endalausar gengisfellingar, óðaverðbólgu, hæstu vexti á byggðu bóli, algjört hrun gjaldmiðilsins og loks aftur óðaverðbólgu og gjaldeyrishöft!

Í skýrslu Seðlabankans um krónuna sem birt var í gær er því lýst hvernig hún hefur lækkað í áranna rás:

„Raunasaga gengis krónunnar nær aftur til ársins 1920 en þá var íslenska krónan skilin frá þeir dönsku á pari það er þær voru jafnverðmætar. Síðan hefur gengi krónunnar að meðtölu því þegar tvö núll voru skorin af henni 1981 lækkað um 99,95 prósent gagnvart þeirri dönsku.“

Í skýrslunni kemur líka fram að mjög kostnaðarsamt verður að halda úti krónunni. Síðasta tilraun til að stýra henni – með fljótandi gengi og verðbólgumarkmiði – þróaðist loks út í að stærsti atvinnuvegur á Íslandi var gjaldeyrisbrask og endaði svo með hruni efnahagslífsins.

En hvert á þá að vera fyrirkomulag gjaldeyrismála á Íslandi? Orð skýrsluhöfunda um það eru heldur óljós:

“Ekki virðist fýsilegt að hverfa aftur til fyrirkomulags einhliða fasts gengis í ljósi þess að stefnt er að því að afnema höft á fjármagnshreyfingar, enda annað óhugsandi í ljósi EES-samningsins. Meðan ekki hefur verið breytt yfir í annað gjaldmiðilsfyrirkomulag væri ráðlegast að efla viðbúnað Seðlabankans til þess að takmarka vöxt fjármálakerfisins og bæta framkvæmd stefnunnar í opinberum fjármálum þannig að hún styðji betur við peningastefnuna og dragi þannig úr líkum á innstreymi óstöðugs fjármagns og efnahagslegum óstöðugleika.”