Allt stefnir í kosningasigur ríkisstjórnarinnar sem nú situr – og framhald á stjórnarsamstarfinu. Það verður fyrsta meirihlutastjórn vinstri flokka í sögu Íslands.

Það er þó allsendis óvíst að stjórnin lafi næstu fjögur árin. Til þess er ástandið alltof ótryggt – og einnig er á það bent að ef gera þarf stjórnarskrárbreytingar, til dæmis vegna aðildar að ESB, verði að rjúfa þing og boða til kosninga.

En það hlýtur að teljast ólíklegt að haldið verði áfram með sömu ráðherraskipan. Varla ætlar Steingrímur J. Sigfússon að halda áfram að vera sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra meðfram því að vera fjármálaráðherra? Kolbrún Halldórsdóttir virðist ekki njóta mikils stuðnings í sitt embætti. Og það var fullyrt að Ragna Árnadóttir og Gylfi Magnússon yrðu ekki ráðherrar nema í fáa mánuði.

Nýtt fólk hlýtur líka að gera tilkall til ráðherrastóla á tíma þegar er mikil krafa um endurnýjun. Samfylkingin er enn með þrjá af sömu ráðherrunum og í stjórninni með Sjálfstæðisflokknum, Jóhönnu, Össur og Kristján Möller. Össur hlaut afleita kosningu í prófkjöri í Reykjavík, en Kristján ætlar ekki að gefast upp og notar hvert tækifæri til að boða jarðgöng í kjördæmi sínu. Þau hafa löngum verið helsta erindi hans í pólitík.

Sjálfstæðisflokkurinn verður í stjórnarandstöðu, líklega eftir stærsta kosningaósigur í sögu flokksins. En kannski þarf hann ekki að örvænta. Það er ekki útilokað að flokkurinn nái sínu aftur á nokkrum misserum ef ástandið batnar ekki. Ríkisstjórn sem situr í svona efnahagsástandi þarf að vanda sig mikið ef hún á ekki að verða óvinsæl – hún þarf að vera skipuð miklu hæfileikafólki.

Það er ekki víst að sú verði raunin.

Framsókn hafði vonast til að komast í þriggja flokka vinstri stjórn. Það virðist nánast útilokað eins og staðan er. Flokksins bíður það hlutskipti að vera lítill flokkur í stjórnarandstöðu við hliðina á stórum flokki. Þá getur reynst erfitt að halda sérstöðunni og týnast ekki.