Björgólfur er frábært efni í ævisögu, sambanber þetta æviágrip sem birtist á Vísi.

Þá yrði líka að skrifa um Dósagerðina, Von Veritas, Hauk Heiðar, Flokkinn og Hafskip.

Hvernig hann kvænist inn í Thorsættina, maður úr alþýðustétt, konu með afar sérkennilega sögu.

Hvernig sonur hans gengst upp í að vera Thorsari – þegar allir aðrir Thorsarar eru löngu hættir því.

Þetta mætti ekki vera opinber ævisaga sem Björgólfur myndi ritskoða í ræmur; og heldur ekki í anda leiksýningarinnar sem var sett upp í Þjóðleikhúsinu á brúðkaupsafmæli þeirra hjóna, þar sem Pálmi Gestsson lék auðkýfinginn. Þar kann að hafa verið sett Íslandsmet í hégómaskap.

Í Björgólfi birtist þráin að verða maður með mönnum, öðlast auð, völd og virðingu, miklir persónutöfrar, en um leið einhver furðulegur brestur – hæfileiki til að sólunda öllu, græðgi og skeytingarleysi, trúin að öll meðul séu leyfileg.

Um svona menn eru ekki bara skrifaðar ævisögur, heldur líka skáldsögur: Persónur af þessu tagi má finna í verkum eftir Dickens, Balzac, Kielland, Laxness – og leikritum eftir Ibsen.