Tónlistarmaðurinn Bubbi Morthens spyr hvort við ætlum áfram að tala íslensku í þesus landi. Í grein í Morgunblaðinu lýsir hann þjóðfélagsbreytingum sem smám saman úthýsa móðurmálinu:

„Höfuðborg­in Reykja­vík er þakin skilt­um á ensku. All­ir veit­ingastaðir eru með ensku sem fyrsta mál, mat­seðlar þar með tald­ir, og það sem meira er: það tal­ar eng­inn ís­lensku á þess­um stöðum – sum­ir segja vegna þess að Íslend­ing­ar fá­ist ekki í störf­in. Og drop­inn hol­ar stein­inn. Íslensk­an sem tungu­mál er að verða horn­reka í orðsins fyllstu merk­ingu. Það má vera að ráðafólki þjóðar­inn­ar finn­ist þetta létt­vægt og taki fagn­andi bréf­um skrifuðum á ensku frá Sam­tök­um at­vinnu­lífs­ins sem vilja und­anþágu fyr­ir skipa­fé­lagið Eim­skip. En þá er það vegna þess að við erum í auga storms­ins þar sem lognið er.“

Bubbi segir að fellibylur fari yfir og nafn hans sé Enska. Hann segir okkur vera komin á þann stað að við þurfum að spyrja okkur hvor við viljum tala íslensku í framtíðinni:

„Vilj­um við tala ís­lensku? Vilj­um við lesa ís­lensku? Vilj­um við syngja ís­lensku lög­in okk­ar með öll­um orðunum sem við skilj­um með hjart­anu og sál­inni? Ef svarið er já þá get­um við ekki leng­ur setið hjá, við verðum að rísa upp. Sú stund er runn­in upp að við verðum að berj­ast fyr­ir móður­mál­inu. Þetta er eng­in drama­tík, þetta er staðreynd.“

Hann brýnir stjórnmálamenn og ferðamannaiðnaðinn til að taka sig á og sakar hina síðarnefndu um hernað gegn tungumálinu.  „Án tungu­máls­ins erum við bara klett­ur norður í Dumbs­hafi með fal­lega nátt­úru. Ekki þjóð í eig­in landi.“