Hér er falleg ljósmynd sem sýnir gamla lækinn sem Lækjargata fær nafn sitt af. Hann var einfaldlega kallaður Lækurinn, rann frá Tjörninni og út í sjó. Læknum var lokað 1913 og þá hurfu líka brýrnar yfir hann, Skólabrúin fyrir neðan Menntaskólann og Bakarabrúin fyrir neðan Bankastræti, sem áður nefndist Bakarabrekka.

Lækurinn var að mörgu leyti til vandræða. Hann átti það til að flæða yfir bakka sína. Fólk datt líka stundum ofan í hann, ekki síst ölvaðir menn. Svo var stundum vond lykt af honum, en þess er þó að gæta að á þessum tíma voru enn opin ræsi meðfram götum í Reykjavík svo lyktin í bænum hefur almennt ekki verið góð.

Ég stakk upp á því fyrir mörgum árum að lækurinn yrði opnaður aftur – og þetta var meira að segja rætt í borgarstjórn. Fegrun bæjarins þarf nefnilega ekki einungis að felast í því að byggja stór hús. Reyndar er hægt að finna ágætis fyrirmynd að slíkum framkvæmdum.

Í Árósum í Danmörku rennur á sem lengi var hulin undir götu sem var nefnd Aaboulevarden. Bæjarstjórnin hefur smátt og smátt verið að fletta steypunni ofan af ánni – framkvæmdirnar hafa verið í áföngum en náðu alla leið að höfninni síðasta áfanga, 2013 til 2014. Svæðið meðfram ánni er mjög vinsælt meðal borgarbúa – það er vitað að rennandi vatn hefur aðdráttarafl á fólk.

Hvort lækurinn yrði til vandræða aftur ef hann yrði opnaður? Það þyrfti náttúrlega að breyta eitthvað fyrirkomulagi bílaumferðar í gegnum Miðborgina. En það er öruggt að hann myndi draga að sér fólk, bæði innfædda og ferðamenn. Það er líklegt að eitthvað af gömlu steinhleðslunum sem sjást á myndinni efst hafi varðveist. Með verkfræðiþekkingu nútímans ætti varla að vera erfitt að hamla flóðum – og lykt þyrfti ekki að vera verri en af Tjörninni sjálfri.