Það er alveg með ólíkindum hversu lítil umræða hefur verið um hina nýju kjarasamninga sem eru gerðir undir yfirskriftinni Salek. Það er ný-korporatískt samráð verkalýðsforystunnar og atvinnurekenda, hefur áhrif á kjör stórs hluta landsmanna, en er varla nefnt í öllu fjölmiðlaþrasinu. Málið er sennilega of stórt og flókið.

Í samkomulaginu felst meðal annars stórhækkun á framlögum í lífeyrissjóði.

Jóhannes Geir Sigurgeirsson, fyrrverandi alþingismaður Framsóknarflokksins og að auki fyrrverandi stjórnarformaður Landsvirkjunar, skrifaði lítinn pistil um þetta á Facebook. Spurningarnar sem hann veltir upp eru allrar athygli verðar:

Er svolítið hugsi yfir nýju kjarasamningunum. Það er vissulega gott að hafa tryggt stöðugleika í nokkur ár…en er dæmið um lífeyrissjóðina hugsað til enda? 15% af launkostnaðinum fer í sjóði sem eins og staðan er í dag þurfa að ávaxta sig í lokuðu hagkerfi örmyntar. Til þess að standa undir skuldbindingum sínum þarf kerfið 3,5% raunávöxtun. Hverjir borga? Eins og staðan er í dag þá eru það íbúðakaupendur og ríkið enda er mikill meirihluti sjóðanna ávaxtaður þar.

Minnihlutinn er ávaxtaður í margskonar innlendum þjónustufyrirtækjum. Stóru undirstöðu útflutningsfyrirtækin eru fæst á markaði og eru auk þess í öðru hagkerfi: Með erlendar tekjur og aðgang að erlendum lánamörkuðum með þeim vöxtum sem þar eru. Hér er ekkert minnst á verðtrygginguna sem virðist vera lífsandi lífeyrissjóðakerfisins; það væri efni í annan pistil.

Er málið ekki svona: Við borgum fyrir ávöxtun á lífeyrissjóðunum með okurvöxtum á íbúðalánum, í hærri sköttum og hærra vöru- og þjónustuverði auk þess sem sá hluti atvinnulífsins sem ekki hefur aðgang að erlendu lánsfé býr við margfalda vexti á við nágrannalönd okkar. Hefur einhver reiknað út muninn á að ca. 10% af þessum 15% færu beint í gegnumrennslissjóð sem starfaði þá við hlið sjóðanna eins og þeir eru í dag? Er endilega víst að að sé verra?

Gylfi Arnbjörnsson skrifar undir, ásamt Björgólfi Jóhannssyni og Þorsteini Víglundssyni. Af vef ASÍ.