Woodstock myndina sá maður í Austurbæjarbíói nokkrum árum eftir að hátíðin var haldin. Menn voru ekki að flýta sér að koma með erlendar myndir í bíó á þeim árum – það voru engar heimsfrumsýningar.

Kvikmyndin þótti mikil upplifun; þarna sá maður nokkur helstu goðin á breiðtjaldi. The Who, Janis Joplin, Jimi Hendrix, Santana, Sly & the Family Stone, Jefferson Airplane, Crosby, Stills & Nash. Það þótti smart hvernig myndfletinum var skipt í tvennt eða þrennt í sumum atriðum.

Tónlistarflutningurinn var ekki alltaf í hæsta klassa – Santana var líklega besta atriðið, en sumar hljómsveitir sungu og spiluðu ansi falskt mitt í öllum glundroðanum. Margir voru útúrskakkir. En það fór ekki á milli mála að þessi hátíð var hápunktur hippatímans, sannkallaður tímamótaviðburður.

Ég þekki tvo einstaklinga sem voru þarna, íslenska konu og bandarískan karl. Þau voru bæði kornung þá. Kaninn, vinur minn, er núorðið dálítið til hægri við Dick Cheney í pólitík.

Sjálfur hefði ég varla fengið að fara, enda bara níu ára.

Í dag eru liðin fjörutíu ár frá hátíðinni.

Hér er dálítið skemmtilegur vefur. Það er listi yfir listamenn sem komu fram á Woodstock í réttri tímaröð og lögin sem þeir spiluðu.

Svo er hérna fræg ljósmynd, hún var utan á þriggja platna albúminu með tónlist af Woodstock. Parið á myndinni er ennþá saman eins og sjá má á vef Guardian.