Við höfum átt frábæra daga norðanlands síðsumars. Fórum á fiskidaga í Dalvík; vorum þar súpukvöldið og svo daginn eftir þegar hin eiginlega fiskihátíð var haldin.

Á Mývatni komum við í Höfða og Dimmuborgir, kjössuðum kálfana í Vogafjósinu sem er með samtengdan veitingastað með útsýni yfir vatnið.

Fórum í Jarðböðin – sem eru algjör snilld, miklu skemmtilgri en Bláa lónið.

Elvar, saltfiskverkandi og snillingur á Hauganesi, tók á móti okkur – hann framleiðir besta saltfisk landsins. Setti svo Kára upp á hest.

Í gilinu fyrir ofan Dalvík tíndum við aðalbláber; þau eru langbest beint af lynginu.

Svo áttum við kvöld á Friðrik V á Akureyri  þar sem maður fæ mat úr eyfirsku hráefni. Þetta er líklega  besti veitingastaður á landinu og ekki sakar að veitingamaðurinn nýtur þess að ræða við gestina. Þannig verður úr mikið gestaboð – þar sem börn eru líka velkomin.

Á sumum veitingastöðum á Íslandi verður fólk á svipinn eins og það ætli að hringja á lögregluna þegar börn birtast.

Maður getur ekki verið svartsýnn eftir svona ferð. Við höfum hitt duglegt, kraftmikið og hugmyndaríkt fólk – sem er ekkert að kvarta yfir ástandinu.

Kannski er dálítið til í því sem einn vinur okkur á Dalvík sagði – nefnilega að góðærið mikla hefði ekki alveg náð þangað og kannski ekki heldur kreppan. Bankarnir voru yfirleitt ekki til í að lána fé út á hús fólks sem býr í plássunum í kringum landið. Og fyrir vikið gat það ekki sökkt sér í skuldadíki eins og margir í höfuðborginni.