Það virðist nokkuð ljóst að Icesave samningurinn fer ekki í gegnum þingið, ekki einu sinni með fyrirvörum. Enda er ekki víst hvaða mark Hollendingar og Bretar muni taka á þeim.

Að sumu leyti er þetta líkara því  þingmenn séu að semja sín á milli um mál sem er ekki á þeira forræði.

Þingmenn í VG herðast fremur í andstöðunni en hitt; nú síðast setur eiginmaður Lilju Mósesdóttur, Ívar Jónsson, fram þá kenningu að Icesave muni kosta 3000 milljarða króna. Þykir mörgum vel í lagt.

En maður hlýtur að spyrja hvaða ráðstafanir ríkisstjórnin hefur gert vegna þessarar stöðu?

Hefur hún verið í sambandi við yfirvöld í Bretlandi og Hollandi? Ef svo er, þá þarf að skýra frá því.

Það eiga ekki að vera nein leyndarmál í þessu.

Ef ekki, þá er það vítavert athugunarleysi.

Bjarni Benediktsson, formaður Sjálfstæðisflokksins, skrifar grein í Morgunblaðið í dag og telur að þurfi að semja upp á nýtt um Icesave.

Það er rétt hjá honum, fátt annað virðist vera í stöðunni.

Bjarni tekur líka aftur upp hugmyndir um dómstólaleiðina, um að málið þurfi að fara fyrir dómstól:

„Við pólitískum afarkostum er ekki unnt að bregðast á annan veg en láta reyna á rétt sinn fyrir dómi. Í því felst ekki flótti undan neinum skuldbindingum heldur viðleitni til að fá úr því skorið af hlutlausum aðila hverjar þessar skuldbindingar eru. Við þær mun íslenska þjóðin ávallt standa.“

Þá vakna aftur spurningar um hvaða dómstóll gæti tekið þetta mál fyrir – og svo spyr maður hver niðurstaðan myndi verða?

En það er önnur dómstólaleið í þessu sem Bjarni nefnir ekki.

Hún felst í því að draga fyrir dóm þá sem eru ábygir fyrir því að skuldsetja þjóðina með þessum hætti og láta þá greiða fullar bætur.

Því það þarf enginn að segja mér að slíkt athæfi sé annað en glæpsamlegt.