Sigrún Davíðsdóttir skrifar um drauminn um Ísland sem fjármálamiðstöð, allt frá því sett voru lög um alþjóðleg viðskiptafélög árið 1999. Niðurlag greinarinnar er svohljóðandi:

„Það er góðra gjalda vert að fá fjárfesta til Íslands en það verður ekki gert með því að herma eftir fjármálaskúmaskotum heimsins. Lögin um alþjóðlegu viðskiptafélögin eru aðeins eitt af mýmörgum dæmum um að stjórnmálamenn, leiðandi embættismenn og stjórnendur bankanna dreymdi sama drauminn: undir slagorðinu að allt væri hægt átti Ísland að verða fjármálamiðstöð. Allir þessir aðilar sem höfðu þeim skyldum að gegna að gæta íslenska fjármálakerfisins trúðu á drauminn fram í rauðan dauðann, samanber uppörvunartal stjórnmálamanna fram á síðustu stund og að Fjármálaeftirlitið skildi leyfa opnun Icesave í Hollandi í fyrravor. Það væri kannski ráð að láta sig dreyma raunsærri drauma.“