Viðhorfið hefur alltaf verið að finna einhverja útlendinga sem upp á náð og miskunn væru til í að nota rafmagnið okkar.

Líkt og við værum bónbjargarmenn sem helst enginn vildi eiga viðskipti við – nema við legðumst alveg flöt.

Einn angi málsins er auðvitað sá að erlendar fjárfestingar á Íslandi hafa almennt verið mjög óaðlaðandi, aðallega vegna mjög óstöðugs efnahagslífs og gjaldmiðils sem er sveiflast án afláts. Það kemur til dæmis í ljós eftir hrunið að útlendingar fjárfestu varla krónu á íslenska hlutabréfamarkaðnum.

Nú er heimurinn að sigla inn í tíma þegar orka verður óhemju verðmæt og mikilvæg.

Og þá ættum við að hætta að selja rafmagnið okkar á gjafvirði.