Ég veit ekki hvað á að kalla það þegar Bjarni Ármannsson, Lárus Welding og Einar Sveinsson flýja með milljónirnar sínar úr Glitni rétt fyrir hrun.

Þeir höfðu allavega upplýsingar sem aðrir viðskiptavinir bankans höfðu ekki. Þeir vissu að það var komið að leikslokum. Gátu náð út peningunum sínum í tæka tíð.

Þegar almennir viðskiptavinir urðu áskynja um að eitthvað væri að reyndu þeir unnvörpum að ná sambandi við Glitni til að forða sparifé sínu.

Ég veit til dæmis um fólk sem fékk loforð fyrir því á föstudegi að peniningar í sjóði yrðu færðir yfir helgi, þeir yrðu komnir á venjulegan innlánsreikning á mánudegi. Það var tekið fram að símtalið væri hljóðritað.

En svo gerðist ekki neitt.

Þessi sjóður nefnist Sjóður 1, og nú býðst viðkomandi að fá 30 prósent af sjóðnum útborgað – en þá er til þess að líta að hann hefur verið færður niður um helming. Það voru nefnilega bara sumir sjóðir sem voru lagaðir, ekki allir.

En auðvitað sagði bankinn honum að þetta væri hundrað prósent örugg ávöxtun.

Svo er náttúrlega makalaust með bankastjórann Welding. Hann var í viðtali í Silfri Egils rétt fyrir hrun og sagði þá að allt væri í lagi með bankann, hann væri öruggur.

Svo virðist hann sjálfur hafa tekið aurana sína út.

En farið síðan í Seðlabankann til að leita eftir peningum frá skattborgurum til að bjarga bankanum.

Eigum við að segja að þetta sé bíræfið?

Einar var fyrrverandi stjórnarformaður bankans og Bjarni var fyrrverandi bankastjóri. Hvaðan fengu þeir upplýsingar um að ástandið væri svo slæmt að þeir þyrftu að taka út peningana sína?

Áttu þeir að hafa aðgang að slíkum upplýsingum?