Flestir sem ég hitti vita ekki ennþá hvað þeir ætla að kjósa.

Fólk er frekar ringlað, ég hef á tilfinningunni að flestir verði fegnir þegar kosningarnar eru búnar.

Þetta eru sjálfsagt sögulegar kosningar, en það er lítil stemming fyrir þeim.

Kannski af því allir vita að enginn flokkanna hefur í raun lausn á vandanum sem blasir við – það eina sem er framundan er löng og erfið tiltekt.

Það er engar skyndilausnir að hafa. Það þarf bara að þrífa upp skítinn.

Við erum í ströngu aðhaldsprógrammi hjá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum, við höfum gengist undir stjórn hans. Sérfræðingur sem ég ræddi við sagði að líklega yrði framhald á því eftir núverandi samningstíma. Það myndi þurfa önnur lán til að borga upp lánin sem Íslendingar hafi fengið.

Sjóðurinn gæti þess vegna verið hérna langt fram á næsta áratug.

Við munum líklega sjá mestu vinstri sveiflu Íslandssögunnar þegar talið verður upp úr kjörkössunum. Hér verður í fyrsta sinn mynduð stjórn tveggja vinstri flokka – nema Samfylkingin geti ekki kyngt því að komast ekki strax í Evrópuviðræður.

Sjálfstæðisflokkurinn bíður sögulegan ósigur, hann hefur allan lýðveldistímann verið stærsti flokkurinn en verður líklega sá þriðji stærsti. Það eru vissulega tímamót.

En samt er enginn neitt sérlega spenntur.