Einhver furðulegasta staðhæfing í stjórnmálaumræðum hérlendis er sú fullyrðing að ekkert geti verið í þjóðareign

Þetta er notað í umræðum um sjávarauðlindina – sem fyrir nokkrum áratugum var afhent fámennum hópi fólks, nánast til eignar.

Nokkrir lögfræðingar hafa komist upp með að halda því fram að þjóðareign sé ekki til – og þetta hefur jafnvel orðið sjónarmið heils stjórnmálaflokks.

Venjulegt fólki, sem þekkir ekki lagakróka, skilur þetta ekki. Við höfum reyndar lifað í samfélagi þar sem lögfræðingar hafa alltof lengi komist upp með að teygja og toga hlutina – þar sem lagakrókar hafa fengið hærri sess en heilbrigð skynsemi.

Hvað með handritin fornu, Þingvelli og aðra þjóðgarða, stofna hreindýra og rjúpu sem eru nytjaðir, þjóðvegina – sem beinlínis heita því nafni?

Er þetta ekki þjóðareign?

Og ef finnst til dæmis olía undan ströndum Íslands, verður hún þá ekki þjóðareign?

Eða ætlum við að afhenda hana útvöldum?