Davíð Oddsson var og er fyrst og fremst áróðursmaður. Hann hefur alltaf hrærst í heimi þar sem áróður er númer eitt, tvö og þrjú. Hann er ekki hugsuður eða maður hugmynda, hann efast ekki og er ófær um að sjá að hann hafi sjálfur gert rangt. Þegar hugmyndafræði sem hefur verið ríkjandi bíður hnekki hefur hann mjög lítið til málanna að leggja annað en að rífast. Fyrir honum er lífið samfellt áróðursstríð þar sem menn eru sífellt að reyna að hafa andstæðinga, meinta eða raunverulega, undir eða klekkja á þeim.

Hann skilur einfaldlega ekki þá sem reyna að nálgast mál með gagnrýnu hugarfari – eða einfaldlega af forvitni – og eru ekki alltaf í áróðursstríði. Þess vegna hefur hann til dæmis ekki hugmynd um hvernig fjölmiðlar starfa í rauninni – fyrir honum eru þeir áróðurstæki sem eru notuð til að hamast á andstæðingum eða til að búa til vígstöðu.

Skrif hans í Morgunblaðið verður að skoða í þessu ljósi. En um leið finnur maður til ákveðinnar samkenndar með blaðamönnunum á Mogga. Það má minna á að á sínum tíma var Davíð ákaflega uppsigað við Morgunblað Styrmis Gunnarssonar – rétt eins og honum er nú við aðra fjölmiðla. Blað Styrmis var nefnilega alvöru – en þá var gerður út maður af flokkskontórnum til að gera hann óskaðlegan.