„Ég var að eignast nýtt afabarn, dóttir mín sem býr í Þýskalandi eignaðist dóttur fyrir nokkrum dögum. Hún fæddist tæpum mánuði fyrir tímann og þau eru að venja sig við þetta allt saman,“
segir Guðmundur Felix Grétarsson, handlangarinn í viðtali við Bítið á Bylgjunni í morgun. Aðspurður sagðist hann ekki búinn að hitta nýja afabarnið, en myndu kíkja í heimsókn síðar í sumar.
Guðmundur, sem er búsettur í Frakklandi, ræddi stöðuna á handleggjunum og lífinu. Í desember fékk hann nýja mjöðm og nú vinnur hann að því að stofna nýtt fyrirtæki. Guðmundur er ekki kominn á vinnumarkaðinn aftur.
„Það eru blendnar tilfinningar, það er ótti þegar maður er búinn að vera hálfónýtur öll þessi ár. En það er líka rosa spenna og gaman að sjá hvort þetta gangi upp. Lagaumhverfið hér er öðruvísi og auðvitað allt á frönsku. Ég útskrifast 1997 og þetta er breytt umhverfi, en ég er bara á fullu að reyna að læra og feta mig áfram í þessu.“
Aðspurður um hvort hann hefði getað séð fyrir sér hvernig handaígræðslan gengi upp og það sem við tók í framhaldinu svarar Guðmundur neitandi.
„Ég var alltaf að vonast eftir góðum árangri, ég vonaðist eftir fullkomnum höndum, en þeir sem gerðu aðgerðina héldu mér á jörðinni. Þetta fór fram úr björtustu vonum miðað við það sem mér var lofað. Þegar ég var samþykktur á listann bjuggust þeir ekki við miklu. Úrslitaniðurstaðan var sú að ég hafði fengið lifrarskipti og var því á þessum lyfjum áður.
Og er ástæðan fyrir að ég er að reyna að koma mér aftur út á vinnumarkað, í það fag sem ég lærði upphaflega, rafvirkjun, og það væri ekki mögulegt án þessara aðgerða.“
Aðspurður um hvort hann gæti hjálpað fólki í sömu stöðu með andlegu hliðina, segir Guðmundur hana skipta miklu máli.
„Það skiptir miklu máli að sá sem fer í gegnum svona hafi gott stuðningsnet, þeir samþykkja þig ekki nema grunnurinn sé í lagi. Þetta er mjög erfitt og það hafa verið ofboðslega erfiðir kaflar, til dæmis 2023 þá hafnaði ég handleggjunum í mars eða apríl og við náðum ekki tökum á því fyrr en í desember.“
Guðmundur segist fyrst núna, fimm árum eftir aðgerð, sjá æðarnar í handleggjum sér. Hann segir sjúkrahúsið þar sem aðgerðin fór fram gefa fólki í hans stöðu sama lyf og honum var gefið með von um betri horfur þeirra einstaklinga.
„Ég er að læra að nota betur það sem ég hef og venjast hvernig hendurnar eru. Síðasta ár var mjög erfitt, ég fór í fjórar aðgerðir og grenntist um 10-15 kg og var bara einhvern veginn alveg í rusli. En nú er ég farinn að geta stundað æfingar og annað, ég er að ná að styrkja hendurnar og geta gert meira. Það er kannski eitthvað sem manni dettur ekki í hug, sem maður hefur ekki gert í tæplega 30 ár. Svo prófar maður allt í einu að gera eitthvað og það bara virkar.“
Segir Guðmundur það ótrúlega tilfinningu. Hann slær meðal annars garðinn og vinnur í blómabeðunum. Segist hann þreytast hraðar í höndunum en í öðrum vöðvum, en alltaf verða að verða betri. „Það er hægt að setjast aftur og vera sáttur við það sem maður hefur. En ef maður er tilbúinn að ýta sér svolítið þá finn ég að það hjálpar.“
Hlusta má á viðtalið við Guðmund Felix í heild sinni hér.
