Guðmundur Ingi Kristinsson þingmaður utan flokka segir að í kjölfar hjartaaðgerðar sem hann gekkst undir hafi það orðið enn erfiðara fyrir hann að fara í gegnum öryggisleit á flugvöllum. Það eigi þó mun frekar við á Keflavíkurflugvelli en á öðrum flugvelli erlendis sem Guðmundur Ingi ferðaðist um. Spyr Guðmundur Ingi hvort maður með hans heilsufarssögu og í þeim aðstæðum sem hann lifir við daglega eigi virkilega að upplifa svo mikla erfiðleika við það eitt að ferðast til útlanda.
Nokkuð var fjallað um veikindi Guðmundur Inga þegar hann fór í veikindaleyfi vegna hjartveiki þegar hann var enn mennta- og barnamálaráðherra. Hann gekkst í kjölfarið undir hjartaaðgerð þar sem í hann var meðals annars græddur bjargráður. Guðmundur Ingi vék á endanum úr ráðherrastólnum. Einnig hefur komið fram að hann hefur í fjölda ára glímt við afleiðingar tveggja umferðarslysa sem hann lenti í.
Guðmundur Ingi gerði reynslu sína af öryggisleit á Keflavíkurflugvelli að umtalsefni á Alþingi fyrr í dag undir dagskrárliðnum störf þingsins:
„Er hægt að tala um rétt opinber veikindi? Ég held ekki. Eru einhver röng veikindi? Ég held ekki. Hvaða afleiðingar getum við séð af veikindum fyrir fram? Það er í einhverjum tilfellum en yfirleitt ekki. Það er yfirleitt eftir á sem kemur í ljós hvaða afleiðingar veikindi hafa. En látum það liggja á milli hluta í bili.“
Guðmundur Ingi segir að hann hafi áður lent í erfiðleikum við öryggisleit á Keflavíkurflugvelli en þegar hann hafi farið þangað í gegn síðast hafi hann lent í enn meiri erfiðleikum en nokkurn tímann áður:
„Ég hef margoft farið þar í gegn með ákveðnum vandræðum vegna þess að ég er með hækjur en síðan hef ég verið með tvær stálplötur og skrúfur í hálsi sem hafa ekki valdið neinum vandræðum. En við síðustu veikindi fékk ég bjargráð. Það breytir öllu. Ég má ekki fara í gegnum vopnaleit þannig að ég verð að fara aðra leið. Eftir að hafa dregið upp tölvur og vökva og hent því á brettið verð ég að fara til hliðar. Þá lendi ég í því að ég þarf að fara úr skóm og ég er þuklaður að framan, upp og niður, algerlega, og ég er látinn snúa mér við og það er þuklað að aftan. Allt í lagi.“
Þegar kom að því að fara aftur í skónna lenti Guðmundur Ingi í verulegum vanda. Enginn stóll var nálægt sem hann gat sest á á meðan hann klæddi sig í þá og því stóð þingmaðurinn, sem á augljóslega erfitt með að beygja sig, frammi fyrir því að komast ekki aftur í skónna. Þar sem hann hins vegar var ekki einn á ferð reddaðist þetta.
Eftir þessa reynslu var Guðmundur Ingi hugsi og gerir hann í ræðu sinni samanburð á Keflavíkurflugvelli og flugvellinum í Róm:
„Ég hugsaði með mér: Bíddu, þarf þetta að vera svona? Á leiðinni heim frá Róm fer ég í gegnum vopnaleit. Hvað skeður þar? Enginn vökvi sér, engar tölvur sér. Taskan á brettið og allt rennur í gegn. Ég bendi þeim á að ég sé með bjargráð og þurfi sérstaka meðhöndlun. Þau taka mig til hliðar og nota þar sérstakt tæki. Ekkert þuklaður, ekki úr skónum. Allt gengur snurðulaust fyrir sig. Ég fór að hugsa: Bíddu, þarna var ég einn tíunda af þeim tíma sem þurfti að verja á Keflavíkurflugvelli. Ég spyr mig: Hvers vegna í ósköpunum erum við með hlutina svona í dag? Þessu er einfalt að breyta og við eigum að sjá til þess að breyta þessu vegna þess að fólk sem er í erfiðleikum — sýnum því virðingu, þó ekki væri nema að setja upp stól svo það geti sest og klætt sig í skóna.“
