Þorsteinn var ákærður fyrir að hafa veist að ungri konu á hótel Rangá á Suðurlandi vorið 2023. Þar hafi hann kysst brotaþola gegn hennar vilja og svo skömmu síðar hlaupið að henni, ýtt henni upp við vegg, sett tunguna í munn hennar og hönd inn fyrir nærbuxur þar sem hann káfaði á kynfærum hennar innanklæða.
Dómari taldi að Þorsteinn hefði frá upphafi verið trúverðugur og stöðugur í framburði sínum. Hann lýsti því hjá lögreglu að hann hafi spjallað lítillega við brotaþola og vinkonu hennar þetta kvöld en samskiptin hafi verið undarleg. Þar hafi stúlkurnar verið að reyna að fá Þorstein og félaga hans til að greiða reikning fyrir sig, sem þeir afþökkuðu. Lýsti Þorsteinn samskiptunum sem skrítnum og sagði að stúlkurnar hefðu haft útprentaðan reikning. Samskiptin hafi verið engin umfram þetta og kannaðist Þorsteinn ekki við nokkra áreitni. Það gerðu félagar hans tveir sem voru með honum þorra kvöldsins ekki heldur. Fleiri vitni voru leidd fram fyrir dómi sem voru á hótelinu þetta kvöld en ekkert þeirra kannaðist við að hafa orðið vitni að áreitni og starfsmenn hótelsins könnuðust ekki við að stúlkurnar hefðu beðið um aðstoð.
Dómari tók fram að frásagnir brotaþola og Þorsteins væru mjög ólíkar.
„Mikið ber á milli í frásögn ákærða annars vegar og brotaþola hins vegar af atvikum umrætt kvöld og er svo til enginn samhljómur í frásögnum þeirra. Ræðst niðurstaða máls því að verulegu leyti af mati á áreiðanleika og trúverðugleika framburðar þeirra fyrir dómi, samanburði á þeim framburði og frásögn þeirra undir rannsókn málsins og hvort og þá hvernig frásögn þeirra fær stuðning í framburði annarra skýrslugjafa og sýnilegum sönnunargögnum málsins.“
Rakti dómari að misræmis gætti í framburði brotaþola og vinkonu hennar en um það stendur í niðurstöðukafla:
„Þannig er bæði umtalsvert misræmi um ákveðin atriði í framburði hennar fyrir dómi annars vegar og hjá lögreglu á rannsóknarstigi hins vegar auk þess sem misræmi er um ýmis atriði milli framburðar hennar annars vegar og vitnisins B [vinkonunnar] hins vegar en þeim ber til að mynda hvorki fyllilega saman um aðdraganda umrædds atviks á gangi hótelsins, um það hverjir hafi orðið vitni að því né um það hvað hafi nákvæmlega gerst. […] Loks fær framburður brotaþola svo ýmist litla eða enga stoð í framburðum annarra skýrslugjafa eða sýnilegum sönnunargögnum málsins. Að þessu gættu og að virtu öðru því sem að framan er rakið verður að telja að framburður brotaþola hafi ekki þá stoð í framburðum annarra skýrslugjafa eða sýnilegum sönnunargögnum málsins að hann nægi til þess, gegn eindreginni neitun ákærða og stöðugum og trúverðugum framburði hans, að ákæruvaldið hafi axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvílir.“
Þorsteinn steig til hliðar í janúar eftir að ákæra hafði verið gefin út í málinu. Sagði hann í yfirlýsingu að ákæran hefði verið honum mikið áfall enda ættu ásakanirnar gegn honum enga stoð í raunveruleikanum.
Dóminn má lesa hér.
