„Heimanámið var meira og minna aflagt vegna þrýstings fá kennurum og ekki síst frá foreldrum. Verulegur munur er á kröfum sem gera má til heimanáms barna eftir aldri. Eftir 10 ára aldur má að skaðlausu leggja fyrir heimanám og auka smám saman eftir aldri,” segir hann en Þorsteinn var skólameistari FG í 26 ár, frá árinu 1984 til 2010. Alls starfaði hann að skólamálum í 45 ár.
„Foreldrar hafa talið hin síðari ár að þeir hafi ýmislegt þarfara að gera en að láta heimanám barna sinna trufla sig og allt heimilishald. Foreldrar voru og eru meira og minna uppteknir við að sinna lífsgæðakapphlaupinu og/eða eigin tómstundum. Þetta hefur farið vaxandi í seinni tíð og er óheillavænleg þróun,” segir hann í grein sinni.
Þorsteinn vill meina að hóflegt heimanám sé mikilvægt og skapi aga og þjálfi nemendur auk þess í að undirbúa sig fyrir frekari verkefni.
„Heimanámið getur sameinað fjölskyldur vel ef foreldrar, systkini og aðrir ættingjar taka þátt í heimanáminu, t.d. með því að leiðbeina hóflega og hlýða yfir,” segir hann og bætir við að vel komi til greina að nemendur læri ljóð eins og fullorðna fólkið í dag var látið gera þegar það var í barnaskóla. „Það skerpir minni, athyglisgáfu og getur kennt vönduð vinnubrögð ef vel er á haldið,” segir hann.
Þorsteinn segir að lokum að mikilvægt sé að foreldrar átti sig á því að gott uppeldi barna sé samvinnuverkefni skóla og heimilis.
„Þessu hlutverki má aldrei velta eingöngu yfir á annaðhvort heimili eða skóla. Hóflegt heimanám hefur gott uppeldislegt gildi,” segir hann og tekur svo að lokum fram að mikilvægt sé að hrósa börnunum þegar þau standa sig vel.
„Hrósið er afar kröftugt hvatningartæki og ættu menn oftar að nota það þegar ástæða er til. Barn, sem kemur með góða einkunn heim úr skóla og fær hrós frá heimilisfólki, eflist mjög við slíka hvatningu. Hrósið er margfalt öflugra ef aðrir en nánustu fá einnig að heyra er barni er hrósað.“
