Maður hefur verið sýknaður í Héraðsdómi Reykjavíkur af ákæru um hótanir í garð annars manns. Mennirnir þekkjast lítillega en hafa þó haft lítið saman að sælda. Fram kemur í dómnum að hinn ákærði hafi hótað hinum manninum árið 2009 en síðan þá hafi samskipti þeirra verið lítil sem engin þar til hin meinta hótun sem ákært var fyrir barst. Fram kemur í dómnum að hinn ákærði hafi meðal annars viðhaft þessi orð í kjölfar þess að hafa reiðst mjög eftir að hinn meinti þolandi hafi afhjúpað áhuga hins fyrrnefnda á tilteknum vefsíðum en sá síðarnefndi kallaði þær „saurlífissíður.“
Hinn ákærði skrifaði á Facebook sumarið 2024 og beindi orðum sínum að meintum þolanda:
„Þú ert tekinn af lífi. En fyrst [vil ég] SJÁ ÞIG PYNTAÐAN djöfulsins feita piggið þitt! Þú ert dauður!“
Fyrir þetta var hann ákærður fyrir hótanir og samkvæmt ákærunni voru þessi skrif til þess fallin að vekja hjá manninum sem ummælin beindust að ótta um líf sitt, heilbrigði og velferð sína.
Hinn ákærði krafðist sýknu. Þegar þolandinn lagði fram kæru greindi hann lögreglu frá því að hann þekkti hinn ákærða lítið en þeir vissu hvor af öðrum í gegnum tónlist. Sagði hann hinn ákærða hafa hótað sér og fjölskyldu sinni ítrekað árið 2009 og þá hafi hann leitað til lögreglu.
Síðan liðu 15 ár þar til ný hótun barst. Lögregla spurði þolandann hvort hann væri hræddur við hinn ákærða. Hann neitaði því en sagði óþægilegt að fá svona skilaboð og konu hans stæði ekki á sama. Vildi hann að hinn ákærði fengi refsingu en þó fyrst og fremst hjálp þar sem hann væri augljóslega veikur.
Við skýrslutöku hjá lögreglu sagði hinn ákærði að honum þætti leitt að svona hefði farið. Hann væri alls ekki líklegur til að standa við þessi orð sín. Útskýrði ákærði hegðun sína meðal annars með því að hann væri með tvennt tiltekið, sem líklega eru einhvers konar raskanir eða veikindi, en um hvað nákvæmlega er að ræða hefur verið afmáð úr dómnum.
Sagðist hinn ákærði þekkja þolandann lauslega gegnum tónlistarbransann og hann hefði sýnt sér niðrandi framkomu. Sennilega hafi hann ætlað að hræða hann. Hinn ákærði sagðist ekkert hafa meint með orðum sínum og ætlaði sér ekki að standa við þau. Hvað varðar hótanirnar frá 2009 þá sagði hinn ákærði hinn manninn hafa lag á því að espa sig upp og hefði eitt sinn ráðist á sig á veitingastað og kallað sig uxa.
Lögreglan á höfuðborgarsvæðinu hætti raunar rannsókn málsins en tók hana upp aftur að fyrirmælum ríkissaksóknara eftir að þolandinn hafði kært niðurfellingu rannsóknarinnar.
Fyrir dómi sagðist hinn ákærði hafa skrifað ummælin eftir að þolandinn hafi niðurlægt sig þegar þeir hefðu rifist í netheimum en hann mundi ekki nákvæmlega á hvaða síðu það hefði verið. Hefði hann orðið verulega reiður og í kjölfarið skrifað ummælin. Sagði hann niðurlæginguna hafa falist helst í því að þolandinn hefði hefði tekið saman kynlífsvefsíður eða kynlífstengdar síður sem hann væri í samskiptum við, en hann sagðist ekki vita hvernig þolandinn hefði komist yfir þær upplýsingar. Þá hefði þolandinn einnig sagt að hann hefði „aldrei náð [sér] í kvenmann“. Meiningin með ummælunum hafi verið í mesta lagi að hræða og þolandinn hefði enga ástæðu til að óttast sig.
Fyrir dómi sagði þolandinn meðal annars að hinn ákærði hefði, áður en ummælin sem ákært var fyrir féllu, verið að ásaka hann um að leggja stein í götu sína sem tónlistarmanns. Því hefði hann ekki svarað en í kjölfarið hefði hinn ákærði ásakað hann um að stela kærustu ákærða og því hefði hann sem giftur maður orðið að svara.
Þessi samskipti fóru öll fram á netinu.
Þolandinn sagðist fyrir dómi aðspurður ekki óttast ákærða sérstaklega, en kvaðst svo ekki vita það þar sem hann þekkti hann ekki. Hann óttaðist hins vegar frekar að hinn ákærði myndi gera fjölskyldu hans mein og kona hans hefði verið hrædd. Eftir að ummælin féllu hafi þeir ekki átt frekari samskipti nema að hinn ákærði hafi sent honum fleiri hótanir í skilaboðum svo sem að Vladimír Pútín Rússlandsforseti myndi varpa sprengjum á hann. Það hafi hann ekki tekið alvarlega.
Þegar kemur að þeim orðum ákærða að það hafi knúið hann til að skrifa ummælin að þolandinn hafi opinberað í samskiptum þeirra áhuga þess fyrrnefnda á tilteknum kynlífssíðum segir í dómi héraðsdóms:
„Borinn var undir brotaþola framburður ákærða um að tilefni ummælanna sem … hefðu verið þau að brotaþoli hefði birt skjáskot af kynlífssíðum sem ákærði hefði verið í samskiptum við og enn fremur skrifað við skjáskotin að ákærði hefði „aldrei náð sér í kvenmann“. Kvaðst brotaþoli, í kjölfar þess að ákærði hefði sakað hann um að hafa stolið kærustu ákærða á […], hafa skoðað Facebook-síðu ákærða og tekið skjáskot af því að ákærði hefði „lækað saurlífissíður“ á netinu, birt skjáskotin á netinu og sett komment um að þetta væri, eftir því sem brotaþoli vissi, einu afskipti hans af konum.“
Þolandinn sagði að þetta hafi hann gert nokkru áður en hinn ákærði setti hótunina fram og þá hefði hinn síðarnefndi verið ítrekað búinn að ásaka sig um að hafa spillt fyrir tónlistarferli hans og stolið kærustu af honum.
Í niðurstöðu Héraðsdóms Reykjavíkur segir að ljóst sé að ákært sé í málinu fyrir brot á 233. grein almennra hegningarlaga. Samkvæmt þeirri grein teljist hótun aðeins refsiverð ef sá sem hefur hana í frammi hóti því að gripið verði til verknaðar sem muni hafa þær afleiðingar í för með sér sem þar séu greindar og hótunin sé til þess fallin að vekja upp ótta hjá þeim sem hún beinist að um slíkar afleiðingar.
Ummælin séu ósmekkleg og ámælisverð en þolandinn hafi þó sagt að hann óttaðist ekki í raun og veru að hinn ákærði myndi framfylgja hótuninni. Það skipti ekki máli hvernig konu hans hafi liðið enda hafi hún aldrei gefið skýrslu í málinu og ummælin ekki beinst að henni. Því sé ósannað að hótunin hafi vakið ótta hjá þolanda og því verði ekki hjá því komist að sýkna hinn ákærða.
Allur málskostnaður verður greiddur af ríkissjóði.
