Sérfræðilæknir einn gerði sér lítið fyrir og vísaði Jóni Steinari Gunnlaussyni, fyrrverandi hæstaréttardómara, á dyr og neitaði að sinna honum, í kjölfar þess að ágreiningur reis á milli þeirra.
Mislíkaði lækninum að Jón skyldi finna að því við hann að hann hefði þurft að bíða á biðstofunni í 25 mínútur fram yfir boðaðan tíma. Jón segir frá málinu í Facebook-færslu:
„Ég þurfti nýverið að leita til sérfræðilæknis. Hann gaf mér ákveðinn tíma á læknastofu sinni. Ég mætti á staðinn a.m.k. 10 mínútum fyrir tilsettan tíma og beið á biðstofu sem hann hafði ásamt fleiri læknum. Ekkert bólaði á mínum lækni fyrr en um 25 mínútum eftir boðaðan tíma. Ég fann að þessu loksins þegar ég fékk áheyrn hjá manninum. Hann tók því illa. Ég benti honum á að hann hefði getað látið starfsmann á stofunni óska eftir að ég biði lengur eða gefið mér nýjan tíma ef tafir við önnur störf yllu því að hann gæti ekki sinnt mér að sinni. Læknirinn brást illa við þessu og taldi mig sýna frekju með afstöðu minni. Hann hefði ekki fyrr heyrt slíkar kvartanir sjúklinga í svona tilviki. Ég svaraði honum með því að benda honum á að hann hefði sýnt mér dónaskap en ekki ég honum, þar sem hann hefði ekki sinnt mér fyrr en alllöngu eftir að tími minn var liðinn. Hann endurtók að hann hefði aldrei hafa heyrt sjúkling kvarta yfir svona framferði læknis. Vísaði hann mér svo á dyr án þess að sinna því læknisverki sem til stóð.
Það er ástæða til að hvetja fólk til að láta ekki lækna eða aðra biðstofumenn komast upp með svona ókurteisi. Þessi maður var hrokafullur og leit sýnilega þannig á sjálfan sig að honum væri allt heimilt í samskiptum við sjúklinga sína.“
DV sló á þráðinn til Jóns og spurði hvort hann ætlaði lengra með málið.
„Nei, ég get það ekkert. Ég get ekki þvingað manninn til að sinna mér, ég geri það ekki, hann verður bara að ráða því sjálfur,“ svaraði hann og sagðist þurfa að leita til annars læknis.
Hann bendir hins vegar á að menn sem eru með opna stofu þurfi að standa við sitt. Hann hafi sjálfur verið til langs tíma með opna lögmannastofu og ef það kom fyrir að hann gat ekki sinnt erindi á umsömdum tíma, ræddi hann við skjólstæðinginn og bauð honum að velja hvort hann vildi bíða eða fá annan tíma.
„Menn fengu bara að ráða því en það var ekki hægt að láta þá bara sitja í einhverri óvissu.“
Hann segir þetta vera sjálfsagða kurteisi. „Það er bara þannig að í öllum samskiptum fólks þá ber okkur að mínu mati siðferðisleg skylda til þess að vera kurteis.“
Jón er í óvissu með þau heilsufarslegu atriði sem læknirinn átti að upplýsa hann um. „Það var tekin af mér blóðprufa og það voru til athugunar ákveðin atriði en ég fékk engin svör við því. Ég verð bara að leita annað með það, það er ekki um annað að ræða, ég verð að fá svar við því sem var verið að rannsaka.“
„Hann byrjaði á að segja að ég væri einhver hrokagikkur. Bíddu, hvað ertu að segja? Það ert þú sem er að brjóta á mér en ekki ég á þér,“ segir Jón ennfremur um samskiptin við lækninn.
„Hann bara belgdi sig út.“
Blaðamaður endaði á að óska Jóni góðrar heilsu og hann þakkaði fyrir það. „Ég vona að þetta sé ekkert alvarlegt,“ sagði hann að lokum.
