Margir upplifa að þeir aki sjaldnar en áður og kjósi frekar að aka leiðir sem þeir þekkja vel. Þetta getur verið alveg eðlilegt þegar aldurinn færist yfir því þetta getur gert aksturinn afslappaðri en ella.
Franfurter Rundschau segir að vísindamenn hafi á síðustu árum beint sjónum sínum að því hvað smávegis breytingar á hversdagsrútínum okkar geti sagt um heilsufar okkar.
Þar á meðal er akstur. Í akstri geta ryþmi og venjur breyst og það er oft auðvelt að taka eftir þessum breytingum og það getur reynst mikilvægt.
Bandarísk rannsókn bendir til að breytingar á aksturshegðun geti endurspeglað snemmbúin merki um hugræn vandamál löngu áður en læknir getur greint þau.
Vísindamenn við Washington University School of Medicine í St. Louis fylgdust með 298 eldri ökumönnum í rúmlega þrjú ár. Meðalaldur ökumannanna var 75 ár og þeir óku að minnsta kosti einu sinni í viku þegar rannsóknin hófst.
Lítill hópur þátttakendanna hafði þegar verið greindur með væg hugræn vandamál þegar rannsóknin hófst en hinir voru taldir andlega heilbrigðir.
GPS-tæki, sem skráði allar hreyfingar ökutækja þátttakendanna, var komið fyrir í ökutækjum allra þátttakendanna. Upplýsingar um lengd ökuferða, hvenær dags þær voru, hraða og hugsanlegar leiðabreytingar voru skráðar og ökumennirnir gengust undir hugræn próf.
Vísindamennirnir tóku tillit til erfðafræðilegra þátta, þar á meðal hættunnar á að fá Alzheimers í gegnum genið APOE ε4.
Í ljós kom að ökumenn, sem voru með hugræn vandamál á byrjunarstigi, óku færri kílómetra, héldu sig við styttri og betur þekktar leiðir og slepptu því helst að aka í myrkri.
Vísindamennirnir lögðu síðan mat á hversu nákvæmlega þeir gætu spáð fyrir um væga hugræna hnignun.
GPS-gögnin ein og sér höfðu rétt fyrir sér í 82% tilfella. Þegar þessi gögn voru samtvinnuð með gögnum um aldur, prófniðurstöður og erfðafræðilega þætti var nákvæmnin 87%.
Ef ekki var stuðst við GPS-gögnin var nákvæmnin 76%.
