Í menningarannál ársins 2017 sem birtist í áramótablaði DV verður stiklað á stóru og rifjað upp það helsta sem átti sér stað í lista- og menningarheiminum á árinu sem er að líða. Leitað var til hóps álitsgjafa úr ýmsum kimum íslensks menningarlífs við gerð samantektarinnar. Daglega frá jólum og fram yfir áramót munu vangaveltur álitsgjafanna birtast í heild sinni á menningarsíðu DV.is. Þar líta þeir yfir árið, rifja upp það markverðasta og eftirminnilegasta í íslensku listalífi árið 2017 og greina stöðuna í menningunni í árslok.

Sjón rithöfundur

Mynd: DV ehf / Sigtryggur Ari

Sjón

Ritöfundur

Hvað var eftirminnilegasta listaverk eða menningarafurð ársins 2017?

Sýning Doddu Maggýjar í Bergi á Klapparstíg er eftirminnileg. Þar var fléttað saman af aðdáunarverðu öruggi mynd og tónum og ekki hikað við að hafa hlutina fagra. Einnig glöddu mig kvikmyndirnar, Carcasse eftir tvíeykið Gústav Geir Bollason og Clémentine Roy og Vetrarbræður eftir Hlyn Pálmason. Gústav Geir og Hlynur eru líka starfandi myndlistarmenn og takast á við kvikmyndaformið með djarfari og persónulegri hætti en við eigum að venjast í íslenskum kvikmyndum.

Svo verð ég að minnast á uppgang ljóðsins sem alltaf er undanfari stórra tíðinda í bókmenntunum. Í haust misstum við okkar helsta ljóðskáld, Sigurð Pálsson, en allt það unga fólk sem er að gefa út bækur og tímarit, skipuleggja upplestra og rappkvöld er lifandi staðfesting þeirrar trúar á mátt skáldskaparins sem hann boðaði í skrifum sínum, kennslu og lífi.

Hvað þótti þér markverðast í menningarlífinu á Íslandi á árinu?

Metoo-hreyfingin er menningarbylting sem yfirskyggir allt annað sem gerðist árið 2017 og fellur undir orðið menning.

Hvað finnst þér hafa einkennt menningarlífið/ -umræðuna á Íslandi árið 2017?

Mér sýnist að stjórnvöld séu loks að átta sig á því að sú hætta sem steðjar að íslenskri tungu er raunveruleg. Að hugsa á því tungumáli sem notað hefur verið til þess að lifa af á tilteknum stað er grundvöllur allrar staðbundinnar sköpunnar.

Á sama tíma hafa hópar eins og ÓS Pressan minnt okkur á verðmætin í framlagi aðfluttra listamanna og rithöfunda til íslenskrar menningar. Íslenskar bókmenntir samtímans eru skrifaðar á íslensku, pólsku, arabísku, spænsku, ensku, og enn fleiri málum. Ég vona að sá nýi veruleiki sem birtist í samspili þessara tveggja þátta skili sér í því að íslenskar menningarstofnanir ranki við sér og fari að sinna Íslendingum af erlendum uppruna. Mér þykir, til dæmis, óboðlegt að RÚV komist upp með að hunsa rúm 10% landsmanna, þótt ekki væri nema vegna þess að þau greiða líka áskriftargjöldin. Vonandi ræðum við það á árinu 2018.