Skýrt er frá þessu á vef Smithsonian. Fram kemur að sérstök áætlun hafi verið starfrækt af bandaríska hernum í stríðinu. Markmiðið var að finna óvenjulegar leiðir til að nota í baráttunni við Öxulveldin. Meðal þeirra hugmynda sem voru settar fram var að búa til sprengiefni í líki pönnukökudeigs, festa sprengjur við leðurblökur og búa til illa lyktandi úða sem minnti á mannasaur. En ótrúlegasta hugmyndin var líklega að nota geislavirka refi gegn Japönum.
Það var Ed Salinger, sem hafði búið í Tókýó fyrir stríð, sem fékk þessa hugmynd og byggði hana á vitneskju sinni um japanska menningu. Hann taldi að „kitsune“, sem er andi í líki refs, gæti eyðilagt baráttuvilja Japana þar sem þeir tryðu á yfirnáttúruleg öfl. Með því að nota refi væri hægt að ýta undir þessa trú þeirra og nýta hana til að brjóta niður baráttuþrek þeirra.
Þegar kom að því að skapa „kitsune“ kom sú hugmynd fram að senda blöðrur, í refslíki, yfir Japan til að hræða fólk. Einnig var rætt um að búa til refalykt sem Salinger taldi að Japanir myndu þekkja og verða hræddir. En hætt var við þetta og ákveðið að beina sjónunum að því að nota refi sem átti að fanga í Kína og Ástralíu. Þá átti að mála með sjálflýsandi málningu og sleppa lausum. Talið var vænlegt til árangurs að nota geislavirka málningu en ekki var vitað um heilsufarsáhættuna sem fylgdi notkun hennar.
Ýmsar tilraunir og útfærslur á þessari hugmynd voru gerðar en alltaf kom betur í ljós að þetta var ógerlegt og myndi líklegast ekki gagnast. Til dæmis áttuðu menn sig á því eftir langa hríð að ekki væri líklegt að refirnir, ef það tækist að koma þeim til Japan, myndu sýna sig fólki. Refir reyna nú yfirleitt að halda sig fjarri fólki. Að lokum var aðgerðin blásin af þar sem hún þótti óskynsamleg og órökrétt.
