Hálfbróðir Margrétar Löf hefur aldrei tjáð sig opinberlega eftir að systir hans varð föður þeirra, Hans Roland Löf, að bana í apríl á síðasta ári. Hann hefur nú rofið þögnina og ræðir við Þóru Tómasdóttir í þáttum hennar, Vítahringur Margrétar, í skjóli nafnleyndar. Hann segir að það hafi stungið hann í umræðu um málið að netverjar hafi fundið að því að hann hafi ekki stigið inn í viðvarandi ofbeldisaðstæður á heimili fjölskyldunnar.
„Ég skil það svo sem alveg að fólk sé að velta fyrir sér: Hvar var bróðirinn? Af hverju steig hann ekki inn í? Ég skil það náttúrulega því að mín saga er ekki þarna úti, það veit enginn hvernig okkar samband var.“
Bróðirinn segir að foreldrar hans hafi aðeins verið saman í skamman tíma og eftir að hann fæddist kynntist móðir hans nýjum manni og flutti með honum til Danmerkur þegar bróðirinn var aðeins þriggja ára gamall. Hann var í engum samskiptum við föður sinn þau níu ár sem hann bjó í Danmörku en ákvað að hafa uppi á honum þegar hann sneri aftur til Íslands 12 ára gamall.
„Ég vissi alltaf af honum sko, mamma var ekkert að fela þetta fyrir mér. Þannig að ég byrja svona svolítið að leita og ég fæ hérna bróður hennar mömmu til þess að finna hann og spyrja hvort hann vilji ekki hitta mig.“
Faðir hans tók honum fagnandi og sagðist hafa hugsað til hans á hverjum degi. Þeir byrjuðu svo að hittast reglulega, svona um það bil einu sinni í mánuði, fóru saman í bíó, út að borða og í fræga leikjasalinn Fredda. Þegar bróðirinn var kominn í menntaskóla fóru þeir að hittast meira að hendingu, eins og gjarnan gerist þegar ungmenni eru upptekin af félagslífinu og framhaldsskólanum.
Það kom honum svo að óvörum þegar pabbi hans hringdi einn daginn og tilkynnti að honum hefði fæðst systir. Hafði hann ekki vitað að kona föður hans væri þunguð. Bróðirinn segist ávallt hafa upplifað systur sína sem freka og yfirgangssama, en vonaði þó að það myndi eldast af henni. Fékk hann á tilfinninguna að systir hans stýrði mikið ferðinni á heimilinu, en fannst það ekki vera hans að hafa af því afskipti. Hann varð þó aldrei vitni að ofbeldi Margrétar gagnvart foreldrunum.
Bróðirinn lýsir því að það hafi verið mikið áfall þegar hann fékk símtal frá lögreglumanni í apríl þar sem honum var tilkynnt að faðir hans væri þungt haldinn á gjörgæslu og ekki hugað líf. Annað áfallið kom svo þegar honum var í framhaldinu tilkynnt að systir hans hefði verið handtekin vegna málsins.
Þriðja áfallið kom svo þegar hann mætti á sjúkrahúsið til að kveðja pabba sinn og sá áverkana á honum.
„Þannig að þetta var mikið sjokk þegar ég labbaði inn og sá framan í hann, sko. Það, ég held að ég hafi staðið bara þarna gapandi örugglega í mínútu.“
Eins og áður hefur komið fram í fréttum krafðist bróðir Margrétar þess fyrir dómi að hún yrði svipt föðurarfinum. Þeirri kröfu var vísað frá á grundvelli þess að hún hefði átt að koma frá ákæruvaldinu en ekki í einkakröfu. Frávísuninni hefur verið áfrýjað til Landsréttar.
Bróðirinn segir í þættinum að um algjört prinsippmál sé að ræða.
„Þú átt ekki að geta myrt einhvern og tekið svo arf eftir hann. Við hljótum að vera sammála um að slíkt sé bara ekki samþykkt og það opnar einhverja ormagryfju sem við viljum ekkert opna. Það á enginn að hagnast á því að drepa einhvern eða fremja glæpi almennt. Þetta er bara prinsippmál þetta. Þetta er bara algjört prinsippmál.“
Bróðirinn gerir athugasemdir við það að Margrét hafi fengið að hringja í móður sína úr gæsluvarðhaldi. Móðir hennar hafi bæði verið brotaþoli í málinu sem og vitni.
„Mér finnst það náttúrulega galið, sko, og enn þá galnara að þetta skuli hafa verið leyft rétt fyrir réttarhöldin. Hún, sem bæði þolandi og vitni, situr í raun og veru undir daglegum þrýstingi frá gerandanum. Ég bara skil þetta ekki.“
Segir bróðirin að skilaboðin sem þetta sendi séu að réttindi geranda vegi þyngra en réttindi þolanda. Þóra Tómasdóttir rekur svo að mæðgurnar séu enn í reglulegu sambandi. Móðirin heimsækir Margréti oft og mjög kært er enn á milli þeirra.
„Þær standa saman þó að líf beggja sé nú gjörbreytt.“
Bróðirinn segist óska þess að heilbrigðisstarfsfólk hefði getað gert meira þegar faðir hans og móðir Margrétar leituðu aðstoðar vegna áverka sem Margrét hafi veitt þeim. Hefði hann verið upplýstur hefði hann gert eitthvað.
„Ég hefði stigið inn í á sekúndunni hefði ég vitað af þessu.“
Í niðurlagi þáttarins tekur bróðirinn fram að hann telji að það hefði verið hægt að grípa fyrr inn í og vonast til að lærdómur verði dreginn af málinu svo þetta endurtaki sig ekki. Að það sé ekki þannig að fólk sem hefur augljóslega orðið fyrir ofbeldi á heimilinu sé aftur sent í fang kvalara sinna.
Í þættinum er einnig rætt við lagaprófessor, vitni úr dómsmálinu og verjanda Margrétar.
