Af hverju stígur guð ekki inn í þau stríð og hrylling sem er í gangi í Úkraínu, Íran, Gaza, Súdan og víðar fyrst hann er almáttugur? Er hann þá kannski ekki algóður? Séra Davíð Þór Jónsson, prestur í Laugarneskirkju, ræddi þessi mál í páskahugvekju Morgunútvarpsins á Rás 2 í morgun.
„Hvernig getur guð bæði verið almáttugur og algóður með allan þann viðbjóð sem er í gangi í heiminum?“ sagði Davíð þegar talið barst að heimsmálunum. Það er að nú séu fermingar í gangi og fermingarbörnin hafa mikinn aðgang að fréttum um ástand heimsins. Þau hljóti að spyrja sig og presta að þessu.
„Af hverju kemur hann ekki inni í? Annað hvort getur hann það ekki og þá er hann ekki almáttugur. Eða að hann getur það en kýs að gera það ekki og þá er hann ekki algóður,“ segir Davíð. „Það er ekki hægt að nálgast þetta á annan hátt en að guði séu takmörk sett hvað varðar það að taka yfir fólk. Guð kemur ekki og breytir okkur í strengjabrúður, gólem eða eitthvað sem hefur ekki sjálfstæðan vilja heldur hlýða aðeins fyrirskipunum.“
Eina aðferðin sem guð hafi sé að setjast á öxlina á fólki og hvísla í eyrað á því. Það er að höfða til samvisku fólks. Þetta rímar ágætlega við orð Leós páfa, sem nýlega sagði að guð myndi ekki hlusta á bænir fólks sem hæfi stríð.
„Hann getur ekki farið inn í hausinn á þér, tekið yfir og látið þig hætta að lemja konuna þína eða hætta að varpa sprengjum á skóla,“ segir Davíð.
Hérna sé um grundvallarspurningu góðs og ills að ræða. Ef fólk geri rétt en hafi í raun ekkert val um það, því að því sé stjórnað…..hvaða laun eigi það þá skilið fyrir þá hegðun?
„Ef að eina ástæðan fyrir því að þú reynir að vera góð manneskja er ótti við afleiðingar þess að vera það ekki, þá ertu ekkert sérstaklega góð manneskja,“ segir Davíð.
Að lokum nefndi hann einnig að kirkjan sé ekki lengur hið „dogmatíska nálarauga“ sem hún hafi áður verið. Fólk sé ekki lengur yfirheyrt í kirkjudyrunum um hvort það trúi upp á punkt og prik á allar kennisetningar kirkjunnar ellegar því sé úthýst sem trúvillingum.
„Ef þú vilt sitja í kirkjunni og setja fyrirvara við að guð sé almáttugur. Hugsanlega sé guð svolítið vanmáttugur þegar kemur að ýmsum hlutum. Þér finnist kannski þægilegra að tengja við slíkan guð. Þá er þér það frjálst,“ segir Davíð. „Ef orðið faðir vekur ekki hjá þér hugrenningatengsl um hlýju, traust og stuðning heldur misnotkun og ofbeldi þá er þér frjálst að líta á guð sem móður, ef það hjálpar þér að nálgast hann, eða hana.“
Það sem skipti máli sé að reyna að fá fólk til að tengja við sinn innri skilning á muninum á góðu og illu. „Því það er það sem aðgreinir okkur frá dýrunum,“ segir hann. Maðurinn sé eina skepnan sem hafi vit á því hvað sé gott og illt og hafi val um að beita sér í hvora átt.
