Móðir er verulega ósátt við skort á viðbrögðum barnaverndar og annarra stofnana Hafnarfjarðarbæjar eftir að tveggja ára barn hennar varð að hennar sögn fyrir ofbeldi á einum af leikskólum bæjarins en töluverðir áverkar voru sjáanlegir á barninu. Segist móðirin hafa fengið þær upplýsingar frá heilbrigðisstarfsmanni að áverkarnir hafi borið merki þess að vera af völdum fullorðinnar manneskju. Móðirin segir barnavernd ekkert ætla að gera í málinu og leikskólinn ekki heldur. Segir hún að aðrar mæður með börn af sama leikskóla hafi haft samband við hana og greint henni frá að börn þeirra hafi orðið fyrir ofbeldi á leikskólanum.
Móðirin var fús að ræða þessa reynslu við DV en hún og maður hennar, faðir barnsins, vilja hins vegar ekki láta nafns síns og barnsins getið.
Í september síðastliðnum sótti móðirin barnið, sem var þá tveggja ára gamalt, á Skarðshlíðarleikskóla í Hafnarfirði þar sem barnið var þá nemandi. Hún segir að þegar heim var komið hafi hún tekið eftir að bitfar hafi verið á annarri kinn barnsins en starfsfólk leikskólans hafi ekki látið hana vita af því.
Hún hafði þá samband við leikskólann og segir að skýringarnar hafi verið að mannekla hafi verið þennan dag en veikindi hafi verið meðal starfsfólks á deildinni sem barnið var á og starfsfólk af annarri deild hafi því séð um börnin. Því hafi annað starfsfólk en venjulega verið á deildinni. Starfsmaður hafi séð atvikið en talið að um smávægilegt bithögg að ræða og talið að hitt barnið hafi ekki náð að bíta og hún fengið þær skýringar gleymst hafi að láta þau foreldrana vita.
Móðirin segir að bitfarið á kinninni hafi aftur á móti verið mjög augljóst. Hún segist hins vegar gera sér fulla grein fyrir að það geti gerst á leikskólum að börn bíti hvert annað og þau foreldrarnir hafi, í því ljósi, á þessum tímapunkti ætlað að láta málið kyrrt liggja.
Móðirin segir að um kvöldið þennan dag hafi þau hjónin hins vegar uppgötvað að barnið hafi verið með áverka um allt bak, vel sýnileg fingraför á annarri öxlinni og áverka á upphandlegg. Áður en kom að því tók móðirin eftir að barnið átti erfitt með setja bakið upp við sófa á heimilinu en ekki pælt frekar í því og fyrsta hugsun þá hafi sannarlega ekki verið að barnið hafi orðið fyrir ofbeldi.
Hún hafi haft samband við leikskólann en það hafi endað þannig að morguninn eftir hafi faðirinn rætt við leikskólastjórann sem móðirin segir að hafi gert lítið úr málinu og spurt hvort þau foreldranir hafi ekki bara veitt barninu þessa áverka sjálf:
„Enginn ætlar sem sagt að taka ábyrgð.“
Hún segir að þau hjónin séu verulega ósátt við þessi viðbrögð. Móðirin segir þau hreinlega galin og bendir á að hún hafi tekið myndir af áverkunum á barninu og sent leikskólastjóranum þær og spyr hvers vegna í ósköpunum hún myndi gera slíkt ef það væri hún sem hafi veitt barninu áverkana.
Móðirin segir að í framhaldinu hafi leikskólanum samt tekist að fá hana til að efast um að alvarlegt mál væri að ræða. Hún hafi farið að efast um sjálfa sig og farið að hugsa hvort það gæti ekki verið rétt hjá leikskólastjóranum að barnið hefði ekkert orðið fyrir ofbeldi.
Það hafi hins vegar eytt öllum efasemdum að tvær aðrar mæður hafi haft samband og greint henni frá því að börn þeirra hafi einnig orðið fyrir ofbeldi í Skarðshlíðarleikskóla. Önnur þeirra mæðra hafi sagt henni að hún hafi tekið barnið af leikskólanum vegna ofbeldis af hálfu starfsmanns. Móðirin segir hana hafa tjáð sér að leikskólinn hafi sýnt lítil viðbrögð við því máli
Barnið fór ekki á leikskólann vegna veikinda næstu tvo mánuði og móðirin segir engan frá leikskólanum hafa haft samband við þau til að athuga með líðan barnsins. Barnið hafi farið að sýna merki um verulega vanlíðan. Sýnt sterk kvíðaviðbrögð, ekki viljað fara út úr húsi, grátið sárt ef til hafi staðið að fara aftur á leikskólann sem hafi á endanum ekki verið gert. Þau foreldrarnir hafi bæði þurft að vera í augnsýn við barnið og ef leikskólinn hafi verið nefndur hafi það haft í för með sér grát alla nóttina og barnið hafi öskrað:
„Nei, nei, nei.“
Það hafi verið greinilegt að barnið hafi alls ekki viljað fara aftur á leikskólann.
Ef þau hafi farið með barnið út hafi þurft að taka stóran sveig framhjá Skarðshlíðarleikskóla.
Móðirin leggur áherslu á að þetta hafi verið mjög óvenjuleg hegðun hjá barninu. Áður en atvikið gerðist hafi barnið ekki tekið það nærri sér þótt þau foreldrarnir færu, unað sér vel við að vera úti og leika við önnur börn.
„Þarna fórum við að tengja ennþá meira að það hefur eitthvað mikið átt sér stað á þessum leikskóla – það beitti einhver barnið okkar ofbeldi og við fáum engin svör og munum sennilega aldrei fá að vita hvað kom fyrir.“
Ljóst er að vegna ungs aldurs barnsins þá skortir það einfaldlega þroska og orð til að lýsa því í einhverjum smáatriðum hvað gerðist á leikskólanum þennan dag í september. Eina leiðin fyrir barnið var að sýna áðurnefnd viðbrögð.
Í samtalinu við DV lýsir móðirin áverkunum nánar. Stór rauðleitur marblettur hafi verið yfir allt bakið, fimm för eftir fingur á annarri öxlinni og hringlaga áverki sem náð hafi í kringum annan upphandlegginn. Móðrin segir það ljóst að þetta séu áverkar af völdum fullorðinnar manneskju. Hún hafi sagt hjúkrunarfræðingi frá áverkunum sem hafi tjáð henni að svo lítil börn hafi einfaldlega ekki afl til að skilja eftir sjáanleg fingraför á öðrum börnum.
Móðirin segist hafa haft samband við þróunarfulltrúa Hafnarfjarðarbæjar sem hafi eins og Skarðshlíðarleikskóli gert lítið úr málinu og sagt að barnið yrði bara:
„Að læra hvernig lífið virkar.“
Móðrin segist hafa sent tilkynningu til lögreglu sem hafi sent Barnavernd Hafnarfjarðarbæjar tilkynningu. Í lok vikunnar barst móðurinni svo bréf þar sem tilkynnt var að barnavernd sæi enga ástæðu til að gera neitt í málinu. Móðirin og maður hennar eru ekki sátt og eiga bágt með að skilja að enginn innan kerfisins ætli að gera nokkuð:
„Það ætlar sem sagt enginn að taka ábyrgð – bara sópa þessu ofan í skúffu eins og svo mörgu öðru.“
Eins og áður segir fór barnið aldrei aftur í Skarðshlíðarleikskóla. Hjónin eru búin að finna annan leikskóla fyrir barnið sem þeim líst vel. Sá leikskóli er á Akranesi og ætlar fjölskyldan sér að flytja þangað. Móðirin segir ekki koma til greina að hafa barnið á neinum öðrum leikskóla í Hafnarfirði.
Móðirin segir aðspurð að þau hjónin hafi sent tilkynningu um málið til lögreglu en ekki lagt fram kæru. Þau séu að hugleiða það en hafi takmarkaða trú á því að það skili nokkru:
„Svo einhvern veginn veit maður að kerfið gerir ekki neitt.“
Hún leggur þó áherslu á að þau hafi ekki ákveðið endanlega að kæra verði ekki lögð fram.
Móðirin las upp úr áðurnefndu bréfi Barnaverndar Hafnarfjarðar, sem hún fékk sent nú í vikunni, fyrir fréttamann DV. Þar kom fram að barnaverndin sæi ekki ástæðu til að kanna málið frekar án þess að það hafi verið rökstutt á nokkurn hátt en þau hjónin hafa ekki óskað eftir frekari skýringum.
Hún segist vonast til að hennar frásögn verði til þess að breyta einhverju í kerfinu og að málið og að starfshættir á Skarðshlíðarleikskóla verði kannaðir frekar og að komið verði í veg fyrir að önnur börn lendi í því sama og hennar. Auk áðurnefndrar móður sem haft hafi samband við hana hafi önnur haft samband og greint henni frá því að fyrir þremur árum síðan hafi hennar barn og nokkur önnur orðið fyrir ofbeldi af hálfu starfsmanns á leikskólanum en ekkert hafi verið gert í því:
„Þetta er náttúrulega galið hvernig kerfið okkar er.“
