Margrét Halla Hansdóttir Löf var í desember dæmd í 16 ára fangelsi fyrir að hafa banað föður sínum og gert tilraun til að bana móður sinni á heimili fjölskyldunnar í Súlunesi þann 11. apríl. Fjölmiðlakonan Þóra Tómasdóttir freistar þess nú að varpa ljósi á hvers vegna djúpstæður vandi fjölskyldunnar þróaðist á versta veg, en fyrsti þátturinn af Vítahring Margrétar Löf var birtur í gær og hefur þegar vakið gífurlega athygli.
Þar ræðir Þóra meðal annars við Margréti sjálfa, þó ekki um sakirnar gegn henni sem slíkar, heldur um líðan hennar og vanda fjölskyldunnar.
Sjá einnig: Margrét Löf rýfur þögnina eftir Súlunesmálið – „Það mikilvægasta í mínu lífi, það eru mamma og pabbi“
Þóra ræðir einnig við unga konu sem þurfti að ráða sér NPA-aðstoð árið 2021 eftir að hafa orðið fyrir mænuskaða. Margar umsóknir bárust um starfið en á endanum ákvað konan, sem stígur fram í skjóli nafnleyndar, að ráða unga og brosmilda konu sem hafði mikinn áhuga á starfinu. Þessi unga kona var Margrét Löf.
„Ég man alveg vel eftir þegar hún kom, stór og mikil stelpa. Mikið sítt hár, stór, brosmildur karakter og mjög áhugasöm um starfið og svona, þannig að í viðtalinu man ég bara eftir að hún hafði bæði unnið með einhverjum sem hafði verið í hjólastól sem henni hefur þótt mjög vænt um og hún talaði líka um bara mikinn áhuga á mænuskaða og öllu svona læknisfræðilegu þáttunum og umönnunarþáttunum.“
Margrét var ráðin í hlutastarf og konan segir að hún hafi verið brosmild og skemmtilegur karakter sem hafði mikinn áhuga á starfinu, var drífandi og mjög jákvæð.
„Þegar ég lít til baka einhvern veginn, heyri ég bara svona hlátursköll og hún var alltaf að grínast og svona, en þú veist, þegar maður fór að kynnast henni betur og hún var að vera lengur hjá mér þá, voru alls konar svona skrítnir hlutir. Maður hugsaði þá svona bara, bíddu, hvaðan kemur þessi manneskja, af hverju veit hún ekki hvar Hverfisgata er og af hverju hefur hún aldrei smakkað þetta? og allt svona sem við borðuðum eða keyptum eða áttum, henni fannst þetta allt bara svolítið framandi.“
Konan segist hafa fengið það á tilfinninguna að Margrét hafi alist upp hjá öldruðum foreldrum og að hún væri hvorki veraldarvön né félagslega virk. Hún var pínu sérstök. Kærasti konunnar veitti því svo eftirtekt að þrátt fyrir að Margrét talaði mikið um að eiga „rosalega flottan bíl“ kom hún aldrei í vinnuna á téðri bifreið. Að vinnudeginum loknum beið hennar bíll fyrir utan.
„Þá var það pabbi hennar sem beið. Hún var náttúrulega að vinna hjá mér í átta tíma og ég hélt kannski að hann kæmi þá bara hálftíma fyrr eða væri bara svona tímanlega eldri maður, en svo fórum við að taka eftir því að það var svolítið bara eins og hann biði fyrir utan.“
Þóra Tómasdóttir spurði þá konuna hvort pabbinn væri að bíða fyrir utan alla vaktina.
„Já, það var svona kannski punktur sem situr svolítið í mér, náttúrulega eftir allt sem hefur gerst síðan.“
Konan tekur þó fram að hún minnist Margrétar sem hlýrrar persónu. Þegar Margrét hætti þá kvaddi hún konuna með góðri gjöf.
„Þá var hún búin að klippa út úr bókum sem hún átti alls konar góða speki inn í lífið og daginn og gaf mér hitateppi. Eins og ég segi, svona umhyggjan hennar hefur alltaf bara í mínum huga verið ofboðslega hlý og björt og góð.“
Þegar konan frétti af Súlunesmálinu fékk hún mikið áfall. „Ég vissi að það var eitthvað skrítið þarna heima hjá henni en það sem ég hélt var að hún hefði verið, þú veist, ekki fengið að vera ung og frjáls stelpa, þannig að mín fyrstu viðbrögð voru bara að hún hefði verið beitt einhvers konar harðræði heima hjá sér.“
Næsti þáttur verður birtur á næstu dögum en í fyrsta þættinum er einnig rætt við verjanda Margrétar og tvö vitni úr dómsmálinu sem sáu Margréti beita foreldra sína ofbeldi.
