Gunnar Salvarsson, fyrrverandi frétta- og dagskrárgerðamaður, segir í aðsendri grein á Vísi að hann hafi verulegar áhyggjur af því íslenskt heilbrigðiskerfi hafi hrakað í gæðum á undanförnum árum. Opinber umræða bendi til þess en ekki síður dregur Gunnar þá ályktun vegna þess að tveir nákomnir ættingjar hans hafa á síðustu árum látist af völdum banaslysa sem Gunnar lýsir í áðurnefndri grein.
„Í fyrra tilvikinu var um að ræða mann sem lést á gólfi móttöku Hjartagáttar Landspítalans við Hringbraut vegna mikils blóðmissis. Hann fékk að öllum líkindum aðsvif þegar hann beið eftir því að slá inn kennitölu sína á tölvuskjá. Við það féll hann aftur fyrir sig á öryggisgler með málmþráðum. Þegar glerið brotnaði stóðu málmþræðirnir út og skárust inn í höfuðkúpuna og honum blæddi út á svipstundu,“ skrifar Gunnar.
Bendir hann á að þessi ættingi hans hafi verið hjartveikur mánuðina á undan eftir misheppnaða hjartaþræðingu þar sem hluti hjartvöðva hans varð óvirkur.
„Þreklítill og mæðinn kom hann inn á Hjartagáttina og lá þar örendur skömmu síðar. Af hálfu sjúkrahússins var litið svo á að hjartveikin hefði verið meginorsök andlátsins. Slysið var þannig skrifað á undirliggjandi sjúkdóm, en ekki aðbúnað í móttökunni, þrátt fyrir að öryggisglerið hafi augljóslega ekki staðist það álag sem það hefði átt að tryggja. Þvert á móti varð það manninum að bana,“ skrifar Gunnar.
Síðara tilvikið snerist svo um aldraðan ættingja hans sem fann skyndilega fyrir örmögnun og svima. Sá hringdi á sjúkrabíl og var fluttur á bráðadeildina í Fossvogi.
„ Sjúkraflutningsmenn höfðu samband við aðstandanda sem greindi stuttlega frá sjúkrasögu mannsins og fyrri innlögnum. Þegar aðstandendur heimsóttu hann um kvöldið var hann þokkalega hress. Hjúkrunarfræðingur mældi blóðþrýsting hans bæði liggjandi og standandi og reyndist munur á mælingum verulegur eftir stöðu. Að mati starfsmannsins var meginverkefnið að finna skýringar á þeim mun.
Næsta dag var áfram leitað skýringa á svima og máttleysi. Maðurinn var þá enn málhress og lét vel af sér. Á þriðja degi var hann fluttur upp á aðra deild sjúkrahússins. Þá kom í ljós að hann var lærbrotinn! Hann þyrfti óhjákvæmilega að fara í erfiða aðgerð. Samhliða því átti hann erfitt með að kyngja og neyta matar,“ skrifar Gunnar.
Aðgerðin hafi tekist vel en tekið verulega á og heilsu mannsins hrakað.
„Aðgerðin sjálf tókst vel en heilsu hans hafði augljóslega hrakað. Hann kvartaði þá sérstaklega undan miklum verkjum í olnboga. Í ljós kom að hann var einnig með beinbrot við olnboga og þurfti í aðra aðgerð. Eftir þessar hremmingar dró verulega af honum. Hann hætti að mestu leyti að nærast og á fáeinum dögum varð ljóst að hann ætti skammt eftir ólifað.“
Gunnar segir að aðstandendur mannsins hafi aldrei fengið skýra mynd af því hvað nákvæmlega hafi gerst en verið í litlum vafa um að maðurinn orðið fyrir þessum meiðslum meðan hann dvaldi á bráðadeildinni, mögulega dottið úr rúmi sínu og brotið bæði lærlegg og bein í olnboga.
„ Í fyrstu hélt hjúkrunarfræðingur því fram að maðurinn hefði komið lærbrotinn á bráðadeildina, sem samræmdist engan veginn atburðarásinni. Síðar viðurkenndi annar starfsmaður að hugsanlega hefði maðurinn legið í einu af „gömlu“ rúmunum á deildinni. Byltunni úr rúminu niður á gólf verður vart lýst öðruvísi en sem banaslysi. Maðurinn kom inn á sjúkrahús vegna svima og þróttleysis. Hálfum mánuði síðar sló hjarta hans í hinsta sinn,“ skrifar Gunnar.
Hann tekur fram að greinin sé ekki skrifuð til að leita uppi sökudólga né sverta hið góða starf sem starfsfólk sjúkrahúsa vinni við erfiðar aðstæður. Banaslys á sjúkrahúsum eigi hins vegar ekkert að gerast og ef slíkt gerist þá verði að vera dreginn af þeim lærdómur.
