Haraldur Þorleifsson athafnamaður segist hafa lent í alls konar dramatík þegar hann var yngri, byrgt það inni og gleymt. Í dag nýtur hann lífsins eftir nokkra sjálfsvinnu, en er ekki að rifja upp erfiðustu stundirnar.

„Ég hugsa mikið um sjálfan mig en man ekkert hvað gerðist. Mér finnst gaman að vera til í dag en hefur ekkert alltaf þótt það gaman,“ segir Haraldur í viðtali í Morgunkaffinu á Rás 2.

Hann segir að lífið hafi tekið miklum breytingum þegar hann hætti að drekka og það sé í raun sér til happs að muna ekki allt sem hefur gerst. „Ég lenti í alls konar dramatík þegar ég var ungur og ég ýti öllu niður og man ekki neitt. Það er mjög þægilegt. Það hjálpar mér að fókusa á daginn í dag.“

Erfiðasti dagurinn í lífi hans var þegar móðir hans lést í bílslysi, áfallahjálp var lítil fyrir barnið.

„Mér fannst erfitt að vera til daginn sem mamma dó í bílslysi. Það var erfiðasti dagur í lífi mínu. Ég var ellefu ára og þau ár voru mjög erfið. Þá held ég að ég hafi lært að gleyma. Það var einn prestur sem talaði við mig í korter, ég held það hafi verið áfallahjálpin. En það var rosalega fínn prestur.“

Haraldur hefur vakið athygli síðustu ár fyrir framtak sitt að rampa upp Reykjavík, sem breyttist í að hann rampaði upp Ísland. Framtakið var hugmynd sem kviknaði þegar Haraldur fylgdist með frétt í sjónvarpinu sem var afar keimlík fréttum sem hann hafði áður séð. 

„Ég hef verið í hjólastól í tuttugu ár og á hverju ári kom frétt um manneskju í hjólastól sem fór með fréttamanni niður í bæ og allt var ómögulegt. Svo kom ný frétt á næsta ári, og á næsta ári,“ segir Haraldur.

„Ég sagði bara – Ég á smá pening, við ákváðum að byrja þetta verkefni og það gekk svona vel. Ætluðum að byggja þúsund en fórum næstum í 2000 og erum á leið núna til útlanda með verkefnið.“

Hlusta má á viðtalið í heild sinni hér.