Undir rekstri málsins varð sátt um aðrar kröfur konunnar en miskabótakröfuna en hún stóð eftir. Málavextir voru þeir að konan gekkst undir meðferð vegna sjúkdómsins endometriosu en hún átti sér langa sögu um sjúkdóminn. Var meðferðin liður í undirbúningi fyrir glasafrjóvgun. „Í aðgerðinni stóð til að brenna endometriosu, fjarlægja stórt endometrioma á hægri eggjastokk og eftir atvikum sjálfan eggjastokkinn ásamt því að leysa úr samvöxtum í kviðarholi sem gætu valdið stefnanda sársauka,“ segir í texta dómsins en læknirinn taldi sig og sjúklinginn hafa komist að munnlegri niðurstöðu um að fjarlægja eggjastokkinn, enda væri það æskilegast fyrir framtíðarheilsu sjúklingsins,. En þetta ætlaða samþykki reyndist byggt á misskilningi.

Héraðsdómur taldi að læknirinn hefði sýnt af sér gáleysi með því að fjarlægja eggjastokkinn án skriflegs samþykkis konunnar en taldi það vera almennt gáleysi en ekki stórkostlegt gáleysi eins og konan hélt fram og byggði á. Héraðsdómur tók hins vegar tillit til læknisfræðilegra matsgerða þar sem rennt var stoðum undir þá afstöðu að aðgerðin væri heilsufarslega æskileg fyrir konuna.

Var það því niðurstaða héraðsdóms að sýkna SÍ af miskabótakröfu konunnar. Í niðurstöðu Landsréttar segir hins vegar:

„Ósannað er að áfrýjandi hafi samþykkt þá meðferð, sem eins og áður var rakið fór þvert gegn þeim tilgangi með aðgerðinni að undirbúa áfrýjanda undir glasafrjóvgunarmeðferð. Þá liggur fyrir að aðgerðin var óafturkræf. Þegar þessa er gætt þykir læknirinn, með því að fjarlægja vinstri eggjastokk áfrýjanda án hennar samþykkis, hafa sýnt af sér slíka háttsemi að telja verði saknæmisskilyrði a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga um stórkostlegt gáleysi uppfyllt í málinu. Við aðgerðina stofnaðist því réttur áfrýjanda til miskabóta á grundvelli ákvæðisins.“

Sem fyrr segir dæmdi Landsréttur SÍ til að greiða konunni 1,5 milljónir króna í miskabætur. Málskostnaður fellur niður.

Dóma Landsréttar og héraðsdóms í málinu má lesa hér.