Fréttablaðið skýrir frá þessu. Fram kemur að ríkið hafni öllum málatilbúnaði Guðjóns og vísi meðal annars til þess að dómkrafa hans sé fyrnd en að öðru leyti hafi Guðjón sjálfur stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisir bótakröfur sínar á.
Ríkislögmaður fer með málið fyrir hönd ríkisins og vísar hann í greinargerð sinni til málsatvika eins og þeim er lýst í dómi Hæstaréttar frá 1980 þegar Guðjón var sakfelldur. Ríkislögmaður telur þann dóm hafa sönnunargildi um málsatvik þar sem sýknudómur Hæstaréttar frá því í fyrra fjalli ekkert um þau.
Ríkislögmaður telur að önnur gögn, til dæmis sérfræðiálit um falskar játningar, hafi ekkert sönnunargildi í málinu.
„Í kröfugerðinni og röksemdum felst afstaða ríkisstjórnarinnar, sem gefur lögmanni sínum fyrirmæli, til bótakrafna þeirra sem sýknaðir voru. Þeir eigi ekki neinn rétt á skaðabótum úr hendi ríkisins fyrir þá meingerð sem ríkið olli þeim með refsidómum sem eru ígildi dómsmorða. Ríkisstjórnin ætlar sér að komast upp með dómsmorðin án nokkurra afleiðinga fyrir ríkið og af fullkomnu ábyrgðarleysi.“
Hefur Fréttablaðið eftir Ragnari Aðalsteinssyni, lögmanni Guðjóns. Vísaði Ragnar þar til afsökunarbeiðni forsætisráðherra vegna málsins í fyrra, sáttaboðs sem fólst í henni, viðurkenningu á hlutlægu bótarétti í skilabréfi sáttanefndarinnar og þess að nú hafi ríkið vent kvæði sínu í kross eins og komi fram í nýframlagðri greinargerð. Með þessu framferði er traðkað á mannréttindum borgaranna að sögn Ragnars sem vísaði bæði til stjórnarskrár landsins og Mannréttindasáttmála Evrópu um skýran rétt Guðjóns.
