Ragga Nagli er klínískur heilsusálfræðingur og einkaþjálfari. Á Facebook heldur hún úti vinsælli síðu þar sem hún birtir reglulega pistla um hreyfingu, mataræði og fleira. Í þeim nýjasta fjallar hún um af hverju við hættum að elska spegilmynd okkar.
Þegar ég verð stór þá vil ég hata líkamann minn. Byrja daginn á að klípa í húðflygsur og forðast spegla það sem eftir lifir dags. Þegar ég verð fullorðin langar mig að missa svefn yfir hvað náunganum finnst um rassinn á mér. Í framtíðinni vil ég vera með þráhyggju yfir hverju einasta atómi af mat sem ég læt upp í mig.
Ég vil eyða mörgum árum í samviskubit yfir öllum skiptunum sem ég borðaði einni pönnuköku of mikið.
Ég vil eyða sem mestri orku og tíma í tilfinningalegt gubb yfir glúteini, laktósa, kílóum, appelsínuhúð og buxnastærð… sagði enginn aldrei.
Ímyndaðu þér ef barnið þitt hefði þessa framtíðarsýn.
Þú myndir tapa glórunni af áhyggjum af barninu.
Reyta hárið. Missa svefn. Poppa kvíðastillandi.
En því miður er þetta blákaldur veruleiki margra komna á meðalaldurinn.
Ef þú fylgist með eins árs gömlu barni skakklappast að spegli. Kyssa spegilinn blautum slefuðum kossum.
Ajax brúsinn fer á loft hjá mömmunni til að þurrka burt kámug fingraförin.
Við gerðum þetta öll sem börn.
En af hverju hættum við?
Hvenær byrjum við að reisa níðstöng um spegilmyndina.
Vertu eins árs í dag. Kysstu spegilinn. Skítt með Ajaxið. Leyfðu kossinum að vera sem tákngerving um nýja tíma. Héðan í frá ætlarðu að elska og virða spegilmyndina.
Þú ætlar að gefa henni fimmu.
Segja fallega hluti um manneskjuna sem starir á móti þér.
„Þarna er ég. Ég er æði. Ég er falleg og ég er nóg.“
