Bæjarstjórinn góðkunni, Gunnar I. Birgisson, hefur nú fest ævisögu sína á blað með dyggri aðstoð skrásetjarans Orra Páls Ormarssonar. Gunnar þekkja flestir sem hinn djúpróma bæjarstjóra Kópavogs, nú Fjallabyggðar, en hann var einnig þingmaður Sjálfstæðisflokksins og formaður bæjarráðs Kópavogs til margra ára. Þá þekkja allir hið sígilda slagorð, „Það er gott að búa í Kópavogi,“ sem Gunnar hefur gert ódauðlegt.

Saga Gunnars er um margt merkileg, ekki síst þegar horft er til ansi flókins fjölskyldumynsturs og uppvaxtarára hans, sem voru enginn dans á rósum, en á tímabili mátti vart á milli sjá hvaða sögu var um að ræða, Gunnars Birgissonar, eða Gunnars á Hlíðarenda. Hún er rakin í fyrstu persónu af festu og öryggi og fær lesandi þá tilfinningu að flest sé látið flakka, enda virðist það koma heim og saman við persónu Gunnars.

Stundum er vaðið úr einu í annað og virðast sumar málalyktir heldur snubbóttar, en samúðin með Gunnari fæðist snemma og slíkt fyrirgefst auðveldlega. Sagan er brotin upp með reglulegu millibili af sjónarhorni samferðamanna Gunnars, vinum, ættingjum og vinnufélögum. Slík innskot draga oft upp aðra mynd en lesandinn sjálfur hefur málað af viðfangsefninu og gefa því meiri dýpt. Vitanlega hættir slíkum útúrdúrum til að upphefja ímynd aðalpersónu bókarinnar með áherslu á hið jákvæða í fari viðkomandi, en til þess eru jú vinir og vandamenn. Bókin er nokkuð hefðbundin ævisaga að öðru leyti en heldur manni vel við efnið.

Bókin er vel skrifuð og flæðir vel enda Orri Páll einn af betri pennum landsins. Þá skín í gegn að Gunnar hefur húmor fyrir lífinu og sjálfum sér, sem er nauðsynlegt til þess að slíkar bækur séu skemmtilegar aflestrar.