Svarthöfði lætur samkvæmisleik fjármálafyrirtækja fara vaxandi í taugarnar á sér. Það er hlægilegt að við störf í flestum fjármálafyrirtækjum landsins séu samtals tugir manna uppteknir við að spögglera í hvað gerist á næsta vaxtaákvörðunardegi Seðlabankans. Blessunarlega erum við samt ekki jafn langt leidd í þessum efnum og Norðmenn. En þar spáir ein ríkisstofnun, norska hagstofan, fyrir um vaxtabreytingar annarrar, Seðlabankans norska. Þetta finnst Svarthöfða dæmafátt rugl.

Því er þetta nefnt að á morgun er slíkur dagur, vaxtaákvörðunardagur. Og það stendur heima. Langskólagengnir hagfræðingar fjármálafyrirtækjanna keppast við að birta spár um hvað peningastefnunefnd ákveður. Svarthöfða sýnist að rétt sé að gera slíka daga að fánadögum, slíkur er spenningurinn í hagfræðingunum.

Svarthöfði áttar sig vel á því að stýrivextir skipta miklu fyrir land og þjóð – ekki síst við þær aðstæður sem nú eru í efnahagslífi. En er ekki barasta óhætt að láta duga að vita að niðurstaða nefndarinnar verður birt í fyrramálið og láta misgáfulegar getsakir vera?

Svarthöfði er á því að þessir spádómar hagfræðinganna hafi áhrif á gengi hlutabréfa og fjármálagerninga almennt og jafnvel gengi íslensku krónunnar gagnvart öðrum myntum .

Í þessu tilliti svipa spár hagfræðinganna til spáa veðurfræðinga, sem þó byggja sína nálgun að jafnaði á vísindalegum staðreyndum. Það er einhver fótur fyrir því að lag með Bógómíl Font var látið heita „Veðurfræðingar ljúga“.

Í texta lagsins segir:

„Eitt sinn veðurfræðing sá, sem virtist nokkuð vænn
En ég var ungur þá, og þess vegna alveg grænn
Næsta dag í hríðarbyl, þó spáð hefði hann sól
Á stuttbuxum ég stóð eins og álfur út úr hól.“

Þetta minnir ögn á það sem Svarthöfði heyrði fyrir langa löngu um bankamenn, sem vissulega hagfræðingar fjármálafyrirtækjanna eru:

Bankamaður er sá sem lánar þér regnhlíf í sólskini og hrifsar hana af þér um leið og fer að rigna.