Styrjöld geisaði á Íslandi um síðustu helgi. Þjóðin í fullum herklæðum gekk fram til orrustu. Ríkisstýrt slúður úr Efstaleiti lagði línurnar og þá var fjandinn laus, engu eirt, og nú liggur fyrrum ráðherra og fjölskylda hennar í valnum. Vel gert, Ísland!

Margir völdu sér hlutverk siðapostula og lögðu sig fram við að hneykslast, sverta og særa. Að koma fólki í stöðu hins útskúfaða á mettíma er ofbeldisverk af bestu skúffu. Þjóðarátak í ofbeldi væri réttnefni!

Siðfræðingur lét hafa eftir sér að kona sem eignast barn með lögráða einstaklingi hafi sýnt dómgreindarleysi með því að gefa kost á sér í ábyrgðarstöðu. Maður kemur ekki að tómum kofanum í Háskóla Íslands.

Hvað skal segja um annálaðar kjarnakonur á þingi sem hörfuðu eins og silfurskottur þegar óígrundað og ómaklega var vegið að kyn- og starfssystur þeirra?

Aldrei vitum við fyllilega hvað gengur á í lífi annars fólks, og því eru allar ályktanir sem við drögum dæmdar til að vera rangar. Þegar við tjáum okkur af vandlætingu um líf annarra erum við einungis að opna fyrir beina útsendingu úr voru kvalda hjarta.

Í styrjaldarástandi síðustu helgar blæddu sár íslenskrar fortíðar í stríðum ástleysis og fordæmingarstraumi í garð náungans.

Annar ráðherra varð skotspónn almennings í vikunni sem leið, kjöldreginn og smættaður fyrir að tala bága ensku þótt það segi ekkert um hæfni hans sem ráðherra. Aðeins tíminn mun leiða það í ljós. Við höfum hingað til treyst mælskum og fluglæsum fyrir menntamálunum án sýnilegs árangurs. Kannski er komin tími á aðra nálgun?

Sár gróa aðeins ef þau eru læknuð heima fyrir. Með því að finna til með sjálfum sér, þrátt fyrir allt sem liðið er, hættum við að dæma lífshlaup annarra. Þá skiljum við að þjáningin er sameign sem við ættum að fara með af alúð eins og annað sem í sameign er.

Ofbeldi er íslensk íþróttagrein – en aðeins með sjálfslækningu kemst þjóðin af þeim arma velli.