Sjálfstæðisflokkurinn missti talsamband við fólk, sagði Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir í samtali við Ólaf Arnarson í hlaðvarpi Eyjunnar. Hún er í framboði til formanns í flokknum á landsfundi í lok þessa mánaðar. Það er skiljanlegt að frambjóðandinn vilji reyna að skilgreina vanda flokksins, sem hefur fallið í fylgi úr 36 prósentum niður í 21 prósent, frá því fráfarandi formaður tók við völdum.

Orðið á götunni er að Áslaug Arna hafi gert sér ljóst að flokkur hennar hefur „gleymt“ þeim lykilhópum sem tryggðu honum yfirburðafylgi á árum áður. Hún átti sig nú á því að flokkurinn hefur engin tengsl við launþegahreyfinguna, íþróttahreyfinguna eða hið raunverulega atvinnulíf. „Talsambandið“ er ekkert við þessa mikilvægu hópa. Því fór sem fór.

Aðeins þarf að líta fáeina áratugi aftur í tímann til að finna í forystu Sjálfstæðisflokksins mikilvæga fulltrúar allra þessara hópa sem „talsambandið“ hefur nú rofnað við.

Dæmi:

Í forystu launþegahreyfingarinnar voru þá Sjálfstæðismenn á borð við Guðmund H. Garðarsson, Pétur Sigurðsson, Björn Þórhallsson, Guðmund Hallvarðsson, Magnús L. Sveinsson og Hilmar Guðlaugsson, svo einhverjir séu nefndir.

Af forystumönnum í íþróttahreyfingunni mætti nefna Albert Guðmundsson, Úlfar Þórðarson, Gísla Halldórsson, Júlíus Hafstein, Svein Björnsson, Ellert B. Schram og fleiri, að ógleymdum skátahöfðingjanum Páli Gíslasyni sem var lengi borgarfulltrúi flokksins með fullu starfi sínu sem yfirlæknir á skurðdeild Landsspítala Íslands.

Úr raunverulegu atvinnulífi komu til forystu í Sjálfstæðisflokknum menn á borð við Geir Hallgrímsson, Albert Guðmundsson og Einar Oddur Kristjánsson.

Og hvað svo?

Orðið á götunni er að Áslaug Arna verði að horfast augu við það að hún er fulltrúi þeirra sem hafa einungis valdið á bak við sig. „Talsambandið“ náist ekki á ný – ekki að óbreyttu.