Þingmenn hafa um árabil kvartað hástöfum yfir lélegri vinnuaðstöðu, launum og virðingarleysi Alþingis. Stór stuðlabergshöll var í kjölfarið reist í Vonarstræti steinsnar frá Alþingishúsinu og fékk nafnið Smiðjan. Kostnaður hljóp á einhverjum milljörðum eins og jafnan þegar ríkissjóður borgar brúsann. Kotrosknir þingmenn fluttu inn í húsið og þjóðin hélt að allir væru nú loksins glaðir.

Svo reynist þó ekki vera. Nýlega birtust í fjölmiðlum viðtöl við nokkra þingmenn í fýlu. Þeir máttu hvorki hengja upp fjölskyldumyndir á veggina né hafa með sér eigin húsgögn. Húsið var hannað af fokdýrum innanhússarkitektum sem leyfðu ekki Ikea stóla eða landslagsmálverk þingmanna. Maður með reynslu kvartaði undan útsýninu sem var hvítmálaður veggur Oddfellow-hússins við hlið Smiðjunnar og líkti þessu við Litla Hraun. Annar talaði um lélega hljóðeinangrun þar sem vinstri grænir gætu heyrt það sem Píratar væru að plotta og öfugt. Hátískuhúsgögnin voru svo óþægileg að sumir fengu í bakið.

Þetta er mikil raunasaga og minnir á ævintýri HC Andersens um prinsessuna á bauninni. Hún var konungborin og fann því alltaf fyrir bauninni þótt hlaðið væri ofan á hana koddum og púðum. Íslenskir þingmenn eru enn með moldarkofa 19. aldar á sálinni og una sér engan veginn innan um marmara, leður og eðalvið á dauðhreinsuðum skrifstofum. Menn vilja hafa með sér gamlan ruggustól með gæruskinni og fallega mynd af Þingvöllum í morgunsól ásamt góðri svefnaðstöðu. Sennilega verður að breyta Smiðjunni í lúxushótel og byggja 63 smáhýsi sem hönnuð verði í kringum sérvisku sérhvers þingmanns. Slík kofaþyrping sem minnti á gömlu Reykjavík yrði byggð út í Tjörnina svo að hver og einn fengi rými og útsýni við sitt hæfi. Kostnaður skiptir ekki máli. Þegar ríkið borgar má nota sömu krónuna aftur og aftur.