Fréttablaðið skýrir frá þessu í dag. Fram kemur að við lestur bókarinnar komi berlega í ljós að Ögmundur sé ekki sáttur við örlög gömlu flokksfélaga sinna sem sitji nú í ríkisstjórn með íhaldinu á nýjan leik.
Hann gagnrýnir harðlega undanslátt og kúvendingu í stefnu VG í utanríkismálum og þykir það vera tímanna tákn að Björn Bjarnason, „helsti forystumaður Nató-vinafélagsins Varðbergs,“ skuli hafa verið fenginn til að skrifa álitsgerð um öryggismál á norðurslóðum í umboði VG.
Ögmundi þykir einnig sem afstaða VG til markaðsvæðingar ESB hafi breyst í grundvallaratriðum og hafði það meðal annars birst í afstöðu flokksins til orkumála. Í tengslum við þetta veltir hann fyrir sér hvort það sé rétt fyrir flokkinn að stytta nafn sitt, sleppa því að nota „vinstri“ og „græn“ og láti aðeins „Hreyfingin framboð“ standa eftir og þar með geti skammstöfunin verið Hf.
Hann gerir einnig upp Icesavemálið sem reyndi mjög á vinstristjórnina, sem var við völd frá 2009 til 2013, og samstarfið við Jóhönnu Sigurðardóttur, þáverandi forsætisráðherra, og Steingrím J. Sigfússon. Hann segist hafa verið harður andstæðingur samningsins ólíkt Jóhönnu og Steingrími en hafi ekki viljað ríkisstjórnina feiga því þá hefðu „auðsveipir málaliðar auðstéttarinnar, nánast volgir úr valdastólunum í aðdraganda hrunsins,“ komist aftur til valda.
