Vilhjálmur Bjarnason hittir naglann á höfuðið varðandi sparisjóðina. Vilhjálmur sagði af starfsemi sparisjóðanna hefði einkennst af mikilmennskubrjálæði og blekkingum.

Og að ef fé sparisjóðanna hafi áður verið fé án hirðis, hafi sá hirðir sem tók við verið slátrari.

Umræðan um sparisjóðina á árunum eftir 2000 var merkileg. Þeim var fundið allt til foráttu. Þeir áttu að vera úreltir, gamaldags – jú þarna var sagt vera „fé án hirðis“ eins og sagt er.

Reyndar var því ítrekað haldið fram að sparisjóðirnir væru leiðinni hausinn, ef þeir breyttust ekki, yrðu hlutafélög og færu að sækja inn á fjármálamarkaði. Maður fékk svoleiðis að vita það að sparisjóðir með gamla laginu væru alveg kolómögulegir.

En útkoman var sú að það var einmitt þessi hlutafélagavæðing – hin brjálæðislega ásókn í stofnfé sjóðanna – sem fór með þá lóðbeint á hausinn. Þeir fáu sjóðir sem héldu áfram að fara eftir gamla kerfinu lifðu.

Sérstakur kafli í þessu er svo framganga Kaupþings og Exista. Vísir endursegir ræðu Vilhjálms Bjarnasonar með þessum hætti:

Erfitt sé að átta sig á hvort sparisjóðirnir hafi ætlað að verða hluti af Kaupþingi eða hvort Kaupþing hafi ætlað sér að innbyrða þá hægt og bítandi, eins og raunar hafi gerst á síðustu metrunum þegar búið var að yfirtaka Sparisjóð Mýrarsýslu og búið að ganga frá samruna SPRON og Kaupþings. Existu, Kistu, Kaupþings og SPRON dæmið sé kannski stærsti hlutinn af öllu spilinu.