Eitt af því sem gerbreyttist við hrunið voru áform um uppbyggingu Reykjavíkur.

Þau hurfu eins og dögg fyrir sólu.

Tónlistarhúsið er tákn um það.

Það stendur eins og flak út í höfninni, öll plön um uppbyggingu í kringum húsið eru horfin út í veður og vind.

Nú er verið að malbika bílastæðið þar sem áttu að rísa nýbyggingar Landsbankans.

Það er ljóst að uppbygging Miðbæjarins verður allt öðruvísi en áformað var, það verður minna um steinsteypu og gler.

Það voru byggingarefni góðærisins og útrásarinnar. Nú sér maður glöggt hversu sorglegt var að Tónlistarhúsið skyldi ekki byggt eftir teikningu Jeans Nouvel, eins frábærasta arkítekts í veröldinni.

Hugmynd hans var að húsið yrði eins konar álfhóll. Sú bygging hefði laðað að sér áhugamenn um arkitektúr úr öllum heiminum.

Tónlistarhúsið virðist því miður ætla að verða enn ein steinsteypu og glerbyggingin – maður er farinn að óttast um að hún sé hreinlega ljót. Það veikir hana líka mikið ef ekkert verður byggt þar í kring næstu árin eða áratuginn.

En eins og ég segi, allar forsendur fyrir uppbyggingu miðbæjarins eru breyttar. Sumir myndu jafnvel segja að hrunið hafi bjargað honum.

Og þess vegna held að sé rétt að bíða með setja Listaháskólann niður á Laugaveginum. Ýmsir aðrir reitir ættu að koma til greina nú þegar mesta byggingaæðið er runnið af mannskapnum – það þarf kannski ekki að fara lengra en niður á Hverfisgötu eða Tryggvagötu?